My 30th 23rd Nov.

تولد، بزرگداشت تکراری تکراریست از دست رفته. به واقع تبریک آن است که هی! فلانی! یک سال دیگر به پایان نزدیک تر شدی! مبارک است!

سی ساله شدم! فکر می کنم از همان موقعی که پاسخ سوال « چن سالته کوچولو» را از پدر و مادر نمی‌پرسیدم و فرق بین بزرگ و کوچک را فهمیده بودم، آدم سی ساله، بی برو برگرد، برایم یک آدم بزرگ کامل بود! امروز، به سی سالگی، در حالی که کودکان را خود«عمویی آدم بزرگ» شده ام، ناباورانه، زندگی را کودکانه تر از آنچه که باید تجربه می‌کنم! تفاوت عمده، صدای تیک تیک ساعتی‌ است که هرچه از عمر می‌گذرد اگرچه که گوش سنگین تر میشود، بلند تر به نظر میرسد. حسی شبیه نگرانی آخر یک بازی کامپیوتری که زمانت کمترو کمتر شده و تو هنوز مراحل بسیاری را پیش رو داری و امتیازی کم.

در ابتدای این چهارمین دهه زندگی، با تمام سوال‌ها و نگرانیها و چه کنم چه کنم ها، انرژی و انگیزه بسیاری دارم و عهد های فراوانی با خود بسته‌ام تا مبادا به چله‌ام هم باور گذر عمر چنین سخت باشد.