پستی از پستی

آبستن حوادث

2011-03-15T10:46:00.000-04:00

به نظر میاید که زمستان رو به پایان است
باز جای پای سنجابهای سرگردان بر روی برفها و جای دندانهایشان بر کیسه‌های زباله ظاهر شده
عید نزدیک است
فردا امتحان مهمی‌ دارم، جمعه عازم سفرم، به دیدار پدرو مادر... .یکشنبه نوروز است... .ماه آوریل و می ماه پر خبری خواهد بود،و احتمالا پر تصمیم.
استرس خودش را به صورت خستگی‌ در پاهایم نشان میدهد، صبح پیش از برخواستن از خواب!
ژاپن غرق است در سونامی و تشعشعات اتمیی که احتمالا روزی روزگاری حق مسلمشان بوده، لیبی رگبار گلوله‌های رهبری هیستریک است که آیینه روی دیوارش که هر روز صبح میگفت تو بهترینی، شکسته است، و ایران هم همیشه "آبستن حوادث"!
زندگی‌ جریان دارد، یعنی‌ باید داشته باشد

!

My 30th 23rd Nov.

2010-11-23T09:10:00.009-05:00

تولد، بزرگداشت تکراری تکراریست از دست رفته. به واقع تبریک آن است که هی! فلانی! یک سال دیگر به پایان نزدیک تر شدی! مبارک است!

سی ساله شدم! فکر می کنم از همان موقعی که پاسخ سوال « چن سالته کوچولو» را از پدر و مادر نمی‌پرسیدم و فرق بین بزرگ و کوچک را فهمیده بودم، آدم سی ساله، بی برو برگرد، برایم یک آدم بزرگ کامل بود! امروز، به سی سالگی، در حالی که کودکان را خود«عمویی آدم بزرگ» شده ام، ناباورانه، زندگی را کودکانه تر از آنچه که باید تجربه می‌کنم! تفاوت عمده، صدای تیک تیک ساعتی‌ است که هرچه از عمر می‌گذرد اگرچه که گوش سنگین تر میشود، بلند تر به نظر میرسد. حسی شبیه نگرانی آخر یک بازی کامپیوتری که زمانت کمترو کمتر شده و تو هنوز مراحل بسیاری را پیش رو داری و امتیازی کم.

در ابتدای این چهارمین دهه زندگی، با تمام سوال‌ها و نگرانیها و چه کنم چه کنم ها، انرژی و انگیزه بسیاری دارم و عهد های فراوانی با خود بسته‌ام تا مبادا به چله‌ام هم باور گذر عمر چنین سخت باشد.

حال همه ما خوب است

2010-07-27T22:37:00.007-04:00

حال مرا بخواهی،شده ام چون کبوتری که پرهایش ریخته و شبها خواب پرواز می‌بیند. و خاطرم نیست که این خاطره پرواز، برآمده از رویاهای شبانه ام بوده یا حقیقتی در گذشته های خیلی دور، یا قصه ای که مادر خیلی پیش از اینها، آن موقع که تمام حقیقت گیتی را می دانست ، و هنوز تمام قدم روی پایش جا می‌شد و آنقدر تکانم می داد که خوابم برد، زیر گوشم زمزمه کرده بود از نامدار امیرارسلانی که پرواز می‌کرد تا انتهای آسمان، تا آنجا که ستاره ها را خدایی که مهربان بود و آنروزها غیر او هیچ به زیر چرخ کبود نبود، دوخته بود به چشم روشنی نورسیده ایی بر روی زمین. و من همواره به نیمه راه قصه سنگینی به چشمانم مجال نمی داد تا بدانم عاقبت این پرواز چه می‌شود. سالها بعد، خجل مادر را پرسیدم ، او نیز خاطرش نبود

The show must go on!

2010-07-22T12:52:00.004-04:00

دل که می‌گیرد حس و حال هیچ کاری نیست. حتی حسّ هیچ کاری نکردن هم. تنها نمایش را ادامه میدهی‌. همچون بازیگر نمایشی مشهور که سالهاست در تأتری موفق نقش ثابتی دارد . بازیگر هر صبح از هراس تکرار نشدن زندگی‌، با بی‌ میلی تمام، نقش شب گذشته را تکرار می‌کند و تماشاگران، بی‌خبر از روزمرگی تحمل ناپذیر ش، ایستاده با شور تشویقش می‌‌کنند.

شرح حال

2010-06-24T23:31:00.003-04:00

وصف کاملش حالتیست میان دلشوره، اضطراب و گوه گیجه به همراه میزان معتنابهی پشیمانی

زمان آشکاری سمپتومها:‌۷-۸ روز، نمونه های مشابه با نشانه های متفاوت تری در پرونده بیمار موجود است.

علت:‌نا معلوم

مورد آخر، سمپتوم تازه ایست که در ۷-۸ سال گذشته سابقه نداشته و در روزهای اخیر به تمام روان بیمار متاستاز داده

تداعی اسیر: دری وری

2010-04-22T02:02:00.001-04:00

اگرچه خیلی وقت است بهار شده ، ولی شاخه‌های درختان اینجا هنوز لخت و پاییزی اند. بر روی آب شناورم و تصویر پیش رویم، آسمان ابری و خاکستری است که با شاخه‌های تیز و بی برگ درختان قاب شده. فشار آب سکوتش را به گوشهایم که زیر آب است تحمیل می‌کند. تنها به اندازه بیضی کوچکی از صورتم از آب بیرون است که با تغییر حجم هوای داخل ریه‌ام اندازه‌اش تغییر می‌کند. با هر دمی بزرکتر می‌شود و به بازدمی غرق در آب. به یاد کیسه‌های هوایی ماهی‌ها می‌افتم و مدرسه!

****

دلهره امتحانات ثلث سوم با آخرین امتحان تمام نمی‌شود. نوبت به دلهرهای دیگر و آداب و رسوم پس از امتحان میرسد. زدودن اتاق از هر آنچه مستقیم یا غیر مستقیم به مدرسه مربوط است. جمع کردن کتابها و جزوه‌ها در کارتنی. بیرون بردنشان از اتاق و دود کردن عود در اتاق! درس زدایی!‌ نوشتن برنامه بلند و بالا و نشدنی تابستانی همچون همه سالهای گذشته. مروری بر لیست کلاسهای اجباری و غیر اجباری تعطیلات تابستانی. مادر همواره نگران بود و هست که مبادا وقتمان را هدر دهیم و جوانی‌مان را تلف کنیم. اوقات فراغت ما در دلهره اینکه مبادا هدر رود، تلف شد. دلهره‌ای که ارثیه امروز هم هست... .

****

باران ریزی می‌آید. باد سردی می‌وزد. من همچنان شناورم. آب سپری می‌شود. پناهم می دهد.. .

****

ژان مارک، پیر مرد دیابتیکیست که یک پایش را در جنگ «شکر انسولین» بریده‌اند. هر ظهر ،روی صندلی چرخدارش می‌نشیند و سیگار دود می‌کند. هر روز سلامی غم انگیز و حسرت بار بهمان می‌کند. حسرت به جوانی شاید... . کمتر با کسی می‌جوشد. گاه پیرزنی را کناری می‌کشد و آرام برایش زمزمه می‌کند. شاید از رشادتهایش در جنگهای ممسنی کانادا.

****

همیشه گوش دادن به سکوت زیر آب برایم آرامش بخش بوده. انگاری همه اصوات آنقدر «می‌پیچند» که «باز» می‌شوند، یک شکل می‌شوند. صدای خلسه می‌دهند، صدای چرخش هیچ.

****

استفان، نوجوان چشم بادامی آسماتیک ویتنامی‌است که در کودکی به فرزند خواندگی آنماری در آمده. آنماری جد اندر جد کبکی بوده و پس از آخرین شکست عشقی‌اش با اولین دوست پسر زندگی‌اش، هرگز ازدواج نکرده. با وجود این همه مهر و عاطفه مابینشان، سخت است پذیرفتن رابطه مادر و پسری. همه خانه پر است از صلیب و تمثال عیسی و انجیل و مجسمه مریم و در هر چند جمله شان، بدون استثنا، ردپایی از یکی از اینها می‌بینی.

****

صدای شر شر آب، سکوت موهوم زیبا را بر هم می‌زند... . زیر چشمی صدای پچ پج دیگران را دید می‌زنم... . هیچ نمی‌شنوم. چشمانم را می‌بندم. هیچ می‌شنوم.

****

چند ماهیست که جاد و سینتیا، با دوست پسر مادرشان زندگی می‌کنند. مردکی کچل قوی هیکلی که قطر بازوانش به اندازه ران من است و در تمامی نقاط معلومش ردپایی از خالکوبی می‌توان یافت. مردک همیشه پای کامپیوتر است و مشغول بازی های بکش بکش و فحش های رکیک دادن. مادر بچه ها گهگاهی سری به او می‌زند، کمی توجه گدایی می‌کند. بچه‌ها در دورترین فاصله ممکن از او در خانه کوچکشان، چمباتمه زده‌اند و هیچ نمی‌کنند. شاید چون من در ناخود‌اگاهشان تعریفی تازه می‌سازند از نام پدر. تعریفی که اثری از پشتیبانی و دلگرمی و بلوغ عقل در آن نباشد.

****

شر شر آب که قطع می‌شود، صدای چک چک باران که دیگر تند شده را می‌توان شنید. اگرچه آب گرم است، از طراوت باران، سردم می‌شود.

****

یحیی، ۱۱ سال دارد!‌اهل الجزایر است. خجالتی‌است و با حرکت سر جواب سوالهایمان را می‌دهد. مادرش به سختی فرانسه و انگلیسی حرف می‌زند. مرا که می‌بیند، خوشحال به عربی می‌پرسد عربی می‌دانم؟ نا امید می‌شود. با لحنی ناراضی که در انتهای جمله کشیده و نازک می‌شود، چیزی می‌گوید که نمی‌فهمم. دست و پا می‌زند تا منظورش را بفهماند. ما بختک وار، تلاشی نمی‌کنیم که بفهمیم. خانه‌شان همیشه بوی واینکس می‌دهد. آنقدر که تا ساعتها بعد از ملاقاتشان، سر درد دارم. خانه‌شان بوی تمیزی نمی دهد، ولی بوی وایتکس می‌دهد. مذهب وسواس پرور.

****

سکوت اندکی یاری کند، صدای نفسهایت را خواهی شنید. انگار جمجه‌ات خالیست و تنفست را پژواک می‌دهد. از هراس آنکه زیر آب نروم، بریده بریده و کوتاه نفس می کشم.

****

سیمون و شانتال با برادر بزرگتر و پدر و مادرشان با پانزده جانور دیگر، در آپارتمانی ۲ خوابه زندگی می کنند. خانه نهایت کثیفی است. بوی تعفن می‌دهد. هربار حالت تهوع می‌گیرم. در پاسخ به این سوال که چند وقت یکبار نظافت می‌کنید، می‌گوید: هر هفته! یک لحظه حس می کنم با رئیس جمهور فعلی ایران صحبت می‌کنم!

****

چشمهایم را می‌بندم. به نفسهایم گوش می‌دهم. عمیق تر و محکم تر نفس می‌کشم. سعی می‌کنم بوی باران را از دل خاک بیرون بکشم یا به خاطر بیاورم. بوی جمشیدیه باران خورده و غفلتهای پاک جوانی... . روابط کسینوسی، عفونتهای سینوسی. فازهای پر تاخیر... .

****

کریستل، با مادرش زندگی می‌کند. در زیر زمین یک خانه بزرگ. خانه نقلی شان، بسیار شیک دکور شده. مادرش با حرارت و با تمام وجود حرف می‌زند. در چشمان دخترک ترسی همیشگی پنهان است. ترسی از غریبه که شاید مانع عظیمی است برای اطمینان و ارتباط برقرار کردن با هر آنکس که نمی‌شناسد. او انگار در سایه مادرش زندگی می‌کند و مادرش پر است از سایه های مصنوعی.

****

من همیشه دوست داشتم درختان را از زیر نگاه کنم. آسمان دلگیر خاکستری را هم دوست دارم. برای من آسمان خاکستری غمگین نوستالژی روزهای شهر لعنتی پاریس است. می‌خواهم خیس شوم تا مغز استخوان، تا مغز... .

****

سونیا، دختر بچه ۴-۵ ساله سیاه پوست پر حرفیست که دائم سوال می‌کند.و مادرش، بی توجه به ما و او، بغل دوست پسر تازه‌اش دائم مشغول بوس و کنار است.

«ببخشید آقا شما یه دختر کوچولو مثل من دارید؟» نخیر. «یه پسر کوچولو چی؟؟» نه دختر جون من بچه ندارم. » زن چی؟« اونم نه!‌
....
«آقا اسم دختر کوچولوی شما چیه؟»

****

اواخر شهریور، دلهره شروع سال تحصیلی. هیچ کاری نکرده ام. برنامه تابستانم را هم بین کاغذها گم کرده ام. آداب آغاز سال تحصیلی. یک برنامه پر بار برای گم کردن در سال جدید. خلاصی از دلهره هدر رفتن اوقات فراغت. نوای دلهره انگیز زمان در تقویم تاریخ.... همراه و هم رهیم... همشاگردی سلام... دلهره تکالیف روز بعد. نکند امروز معلم از من بپرسد. امتحان.... معدل... ورودی... کنکور... . باز مدرسه ام دیر شد.... .

****
گرچه دلهره » دیرم شد« همیشه هست، ولی بیرون آمدن از آب همیشه سخت است حتی اگر دیرت شده باشد باز... .
****

فیصل همکار مراکشی‌ام ده بار همه جا را چک می‌کند تا چیزی جا نگذاشته باشد. می‌خواهد همه چیز را تست و تعمیر کند. بی خیال است و برای هیچ چیزی عجله ندارد. او وسواس است و من به شکل بیمار گونه‌ای به وسواس، وسواس دارم
****
. ....

****
چند روزیست که پیرزن تنهایی که هر روز ساکت کنار پنجره اتاقش با چشمانی نحیف دنبالمان می‌کرد، نیست. آنقدر پیر بود با چشم هم به سختی دنبالمان می‌کرد. اگر توانش را داشت حتما کلی حرف برای گفتن داشت. اگرچه من حوصله شنیدن هیچ کدامشان را نداشتم. از نگهبان نمی‌پرسم کجاست. ترجیح می‌دهم ندانم.

Three Monkeys

2010-03-29T23:55:00.005-04:00

برخی همه زندگی هی تاس می‌ریزند
بعضی دائم تاس‌ریزها را نقد و بررسی می‌کنند
و برخی هم یک عمر اندر آداب تاس ریزی سخن می‌رانند

چنته

2010-02-27T19:47:00.003-05:00

بعضی روزها دل آدمی عجیب می‌گیرد. گاهی چند روزی به طول می‌انجامد، گاه چند هفته‌ای. دل‌گرفته‌گی طولانی را در زمانه ما انگ افسردگی‌می‌زنند تا به راحتی در قفسه دکان عطارها پیدایش کنند. دل آدمی که سخت می‌گیرد، رفتارش خس خس می‌کند. مثل سینه ماشین من که آنقدر خس خس کرد که مرد.ا

یک روز کاری-بخش اول

2010-02-01T16:53:00.002-05:00

یک غروب دل‌انگیز دیگر
این پروژه جدید در بهداشت کانادا، کمپلکس غریبیست! دفتر مرکزی‌اش واقع است در غرب مونترال در یک خانه سالمندان. آغاز کار ابتدای غروب است در ساختمانی با غروبِ تجسم یافته.هنگام ورود پیشِ پیرزن بداخلاق دربان ثبت‌نام می‌کنیم، او بعد از این همه مدت، همچنان با کنجکاوی می‌پرسد که برای‌ چه آمده‌ایم. همیشه هنگام شام ساکنین می‌رسیم، و به مانند غریبگان از مریخ فروآمده، با چشمانی به شکل علامت سوالی خموده، تا دم آسانسور دنبال می‌شویم. ساختمان بوی عجیبی می‌دهد. همکار کبکی‌ام می‌گوید بوی پیری است. تقریبا همگی‌شان روی صندلی چرخدارند. صورتهایشان تمامی چروکهای ممکن را خورده‌. کمی جلوتر از سالن غذاخوری اتاقک کوچکی نقش بقالی-کافی‌شاپ را بازی می‌کند . آنهایی که سرپا ترند، آنچا می‌نشینند و چای می‌نوشند و گپ می‌زنند. این روزها برای ولنتاین رومیزی‌های قلب‌دار انداخته‌اند. فکر کنم پاتوق راندوو سالمندان و منبع غیبت حسودان است.
دفتر پروژه طبقه چهارم است. در آسانسور برنامه‌های تفریحی هفته نوشته شده. پارتی ولنتاین ساعت ۱۴ به همراه موسیقی زنده اجرای جک و دوستان، نرمش سوئدی ده صبح، ساعت ۱۱ دعا برای مردم هائیتی. در طبقه چهارم باید از وسط کلیسای کوچکی رد شویم که محل رازو نیاز ساکنین ساختمان است. گهگاهی در اتاقک کوچک کناری، سالمندی مشغول اعتراف به گناهانش و سبک شدن‌های آخر، نزد پدر روحانی پیریست که بعید می‌دانم گوشش بشنود.
کنار دفتر ما محل تمرین گروه جک و دوستان است. به نظر جوان‌تر از آنند که جزو ساکنین اینجا باشند، ولی حتما بازنشسته‌ هستند. سه مرد و دو زن. هر روز به فالش‌ترین حالت ممکن با یک کیبورد مشغول تمرین‌هستند. خداکند گوش ساکنین آنقدر سنگین باشد که نشنوند هنر نمایی‌شان را. این تازه شروع روز است. وسایل را که برداریم، از همین راه رفته باز می‌گردیم و به شهر می‌رویم، به خانه‌های مردم این شهر برای جمع کردن نمونه از کودکان مبتلا به آسمشان

عزرئیل از دور دست تکان می‌دهد

2010-01-07T09:16:00.006-05:00

جاده جذاب‌ترین بخش سفرهای زمینی است برای من. خصوصا وقتی تنهایم. گاهی انگار هدف از سفر خود مسیر می‌شود. کل راه اغلب به گوش کردن موسیقی‌هایی می‌گذرد که دوست دارم و در زندگی عادی فراغتی برای شنیدنشان پیدا نمی‌شود، فکر کردن به گذشته و حال و آینده و مرور ذهنیات درهم و برهم و گاهی ضبطشان. نگرانی از تصادف هم همیشه بوده و هست و اینکه شاید نرسم.

****

صبح زود است، شب گذشته ناگهانی تصمیم گرفتم وسط این همه کار بروم فرودگاه اتاوا دنبال هانیه. به سرعت به مونترال بر‌میگردم که به موقع به کارهایم برسم. جاده لغزنده است و خلوت، و برفهای روز گذشته، کنار جاده تپه نیم متری تشکیل داده، موسیقی گوش می‌دهم وبه تلنبار کارهایم فکر می‌کنم. هفته شلوغی بود و فکر می‌کنم رکورد استرس چند سال اخیر را زده باشم. چند روز بیشتر به تحویل پایان نامه لعنتی‌ام که شده سرطان مزمن، نمانده ...به تف‌مالیهایم فکر می‌کنم و به اینکه چرا اینقدر طولانی شد. به کارهای‌مانده‌ام که همیشه همزمان باهم اتفاق می‌افتند و من هم دائم بیشترشان می‌کنم و مثل همیشه به نقد کارها و رفتارهای خودم... .آرام ماشین را به لاین سرعت می‌برم. بعد از ده سال رانندگی که بخش عمده‌اش در خیابانهای تهران گذشته، به رانندگی «انفرادی با مسئولیت شخصی» اینجا کاملا عادت نکرده‌ام و همچنان با «مسئولیت محدود» رانندگی‌ می‌کنم. آینه‌ها را نگاه می‌کنم.ماشینی نیست. چک کردن نقطه کور را فراموش می‌کنم، شاید می‌گذارم بر عهده بوق راننده دیگر و یا شاید به صورت ناخودآگاه می‌سپارم به «امن یجیب‌« های پدربزرگ که از کهولت همواره به هنگام دنده‌عقب رفتن، مقابل را نگاه می‌کرد و می‌خواند.

ظرف صدم ثانیه تنها چیزی که می‌بینم دو تایر بزرگ یک ماشین شاسی بلند احتمالا سرمه‌ایست که با سرعت فراوان به سمتم می‌آید، طی یک واکنش طبیعی فرمان را در جهت مخالف می‌چرخانم. به اشتباه و ناخودآگاه در جاده لغزنده با تمام قدرت ترمز می‌کنم.ماشین سرمه‌ای رد می‌شود و من در جاده چند بار می چرخم و به سمت کناره می‌روم. ماشین دور خود می‌چرخد، من فرمان را سفت گرفته‌ام و نگران و منتظر برخورد اتوموبیل دیگری. تپه کوچک کنار جاده نگه‌ میداردم و در خلاف جهت جاده می‌ایستم. چرخهای ماشین اندکی از زمین بلند می‌شود و باز به لطف جاذبه به زمین بر‌میگردد. چند ثانیه‌ای طول می‌کشد به خودم بیایم. دست و پایم می‌لرزد. ماشین در برف گیر کرده. گاز می‌دهم، فرمان را به هر سوی می‌چرخانم باز بیرون نمی‌آید. از ماشین پیاده می‌شوم. پاهایم می‌لرزد و به سختی راه می‌روم. پارو کوچک را از صندوفق عقب بر‌می‌دارم و مشغول تمیز کردن اطراف چرخها می‌شوم. به سرعت و عصبی، زیر لب چیزهای نامفهومی را زمزمه می‌کنم و فحش می‌دهم. به چه را نمی‌دانم.
اتوموبیلی به قصد کمک می‌ایستد، دلم کمی گرم می‌شود. با کمک مرد مهربان کانادایی از برفها بیرون می‌آیم. دست و پایم هنوز می‌لرزد. صورتم را لمس می‌کنم، سالمم! راستی چه می‌توانست پیش بیاید.... . با نگرانی به راه ادامه می‌دهم از اولین خروجی از جاده خارج می‌شوم. نوشیدنی گرمی‌ می‌گیرم. با دستهای لرزان پول کافه را می‌دهم. این قهوه طعم عجیبی می‌دهد. این همه نگرانی از کارهای عقب مانده... . ِترَکِ موسیقی که عوض می‌شود بغضم می‌شکند پس از مدتها... هق هق امان نمی‌دهد. علتش ترس از مرگ نیست... علتش جدی گرفتن زندگی‌ایست که شوخی محض است و تخمی، شاید نزدیک‌ترین گزینه در تفسیرش باشد. من هنوز زنده‌ام... . و باید به موقع به کارهایم برسم... .ا

مرده خط

2010-01-03T20:08:00.003-05:00

و زندگانی من پراست از ددلاینهایی* که زنده زنده می‌گذرد

*deadline

همینجوری

2009-12-11T18:07:00.006-05:00

برف آمده، بالاخره زمستان آمد. کمی دیرتر از معمول انگار، اگرچه نفهمیدم تابستان کی‌آمد و کی‌رفت ولی دلم برای زمستان تنگ شده بود! اینجا گفتن این حرف از محرمات است و گناهان کبیره که زمستان مصیبتیست که نازل شده جزای گناهان ما! ماههای اخیر ماههای بی‌مزه‌ای بودند. نه فصلی داشتند و نه طعمی!

باز صبح شده، هوای سرد صبحگاهی را استنشاق می‌کنم. بیدار می‌شوم. یک روز دیگر. رادیو جز، ماینر سوئینگ را گذاشته! این موسیقی مرا همیشه با خود می‌برد به مترو پاریس و مرد ساکسیفونیستی که ساعت کاریش با من جور بود. واگن آخر مترو, خط قهوه‌ای ایستگاه شتله . ذهنم می‌چرخد به دنبال تمام آنچه باید انجام دهم ظرف این روزهای آخر سال. ذهنم هم یاری کند حافظه‌ام نمی‌کشد. بر روی صد کاغذ و پستیت و چه و چه هم که یادداشت کنم، یا گمشان می‌کنم یا با مقاومتی پاتولوژیک نگاهشان نمی‌کنم. باز زیادی سرم را شلوغ کرده‌ام. به دونده‌ای می‌مانم که با تمام نیرو می‌دود، ولی نمی‌داند کجا! دلم می‌خواهد کمی از تجربیات جدیدم اینجا بنویسم فراغتی حاصل شود که نمی‌شود. از داخل خانه‌های مردم این شهر. از «خانواده»هایشان.
تز مانده، شده مثل فرزند معتاد خانواده که هست اگرچه وجودش انکار می‌شود! امتحانات شروع شده و من این ترم بچه تنبلی شده‌ام که همه چیز را پس از انقضای مهلت، به صورت قضا به جا می‌آورم. اگر همه واحد‌ها را پس کنم، هم به خودم امیدوار می‌شوم هم از این همه انرژی مازاد که در سالهای اخیر گذاشته بودم پشیمان. تا ظهر سر کار بعد، یک کار دیگر، یکشنبه امتحان، تحویل بخش مباحثه تز قبل از ساعت اداری به فرانتز. ذهنم با ریتم موسیقی می‌چرخد، خسته نیست، خل شده.
فرصت یک گپ حسابی غیر هول هولکی و یک قهوه غلیظ، کیمیا شده این روزها
زمهریر زمستان شاید فرصتی شود... . ا

Nos Histoires Masochiste

2009-09-18T13:19:00.005-04:00

«یکی‌ بود یکی‌ نبود، زیر گنبد کبود، هیچکس نبود!

اون زمونای قدیم یک شهری بود! شهر با صفا‌یی‌ بود. مردمانش همه سبز!

شهر قصهٔ ما رو هم، مثل تمام قصه‌ها، یک دیو بدجنس طلسم کرده بود.

یه روز که مردم دیگه از ظلم دیو جونشون به لبشون رسیده بود....»

و این قصه را تمام مادر بزرگ‌های تاریخ آن خاک گفتند، و تا نمی‌دانم کی‌ی خواهند گفت...

آتش شور مردمان سرزمینم از این فاصله هم گرمم کرده. از صبح فقط فیلم های تظاهرات را نگاه کرده‌ام.از درون این پنجره مجازی! دلم شادست... و هم غمگین که چرا مادر بزرگ قصه دیگری نمی‌گوید که درش دیو نباشد، خون نباشد، خنجر و تفنگ سرپر حتی دکور پستو ها هم نباشد .

مثلا قصه دختر شاه‌پریان که دل بسته معلم چنگش شده، یا پسر کدخدا که از فرنگ برگشته و در ده مدرسه‌ زده! یا سگ کامبیز که آدامس خورده و اسهال گرفته! یا اصلا همین داستان محمدرضا نعمت‌زاده که دانشگاه قبول شده و این تعطیلات تابستان برگشته رودبار و دفتر مشق معرفش را توی صندوقچه خانه شان پیدا کرده! یا مسافر کوچولو که رفته کنار دریا و لیوان کوکتل کنارش دارد تن تن می‌خواند!

«اه!‌اینا چیه مامان بزرگ!خیلی لوسه! یه قصه خوب بگو! که توش دیو باشه، زخم باشه، جنگ باشه،درد باشه، دختر شاه پریان تو چگ دیو باشه، پسر کدخدا تو زندون، بچه‌هاش سگ کامبیز را که ماشین زیرگرفته با سنگ بزنند، مسافر کوچولو هم تبعید شده باشه به کنگو!»

چرا اون داستانها برای ما لوس هستند‌ و این یکی ها پر هیجان؟‌

مادر بزرگ، اینبار قصه را تا آخر آخرش بگو! قول می‌دم تا آخرش بیدار بمونم! تو هم قول بده فردا شب، یک قصه تازه بگی!‌از همان قصه لوسها!

astringent

2009-08-16T21:34:00.002-04:00

"گذشتهء گس" .
نام قشنگیست... .

از آن‌ نام‌های خوش آهنگ خالی‌...،

همچون نام خودم!
یاد خرمالوهای حیات خانه می‌‌اندازدم....
زیبا بودندو خوشرنگ.... ولی‌ گس....

هوس انگیز نبودند، همیشه دهان را آب نمی‌‌انداختند،
شده بودند نارنجک‌های بازیهای کودکی....،
برخوردشان خطری نداشت ولی‌ دردکی داشت و صدای ترکیدگی گرفته و آرامی.... .
در نهایت، خرمالو‌ها له می‌‌شدند زیر بلهوسی‌های بچگانهٔ ما... .

ولی‌ من نگران تکلیفهای عقب مانده‌ام بودم....

The dominion of father

2009-08-10T20:55:00.002-04:00

"The history of civilization is mainly a record of the gradual decay of paternal power, which reached its maximum in most civilized countries, just before the beginning of historical records."
Bertrand Russell

کی‌خسته‌است؟

2009-08-07T23:01:00.007-04:00

چه بگویم والله!

کوچکتر که بودیم در مدرسه‌مان،- همان مدرسه‌ای که پیش از آنکه درسمان به «م» برسد، کلمه ممنوع را از برمان کرده بود، همان مدرسه که مژدگانی ورودش موهای نمره چهار بود و روپوشهای یکرنگ کمونیستانه سرمه‌ای، همان‌که سراسر دلهره بود «ممنوعه‌ای» را به همراه داشتن ، همانکه کله سحر پس از اراجیف ناظرکِ صغیرش جملاتی را که نه می‌دانستیم و نه می‌خواستیم بدانیم معنایش را، خواب آلوده فریاد می‌زدیم و با لب و لوچه‌اي آویزان دست بر شانه یار دبستانی، مضحک سؤال «کی خسته‌است» را پاسخ دشمن می‌دادیم، دشمنی که تصویرش چراغ‌های کوچکی بود که در تاریکی شب، در آسمان شهر، بمبارانمان می‌کردند،همان مدرسه‌ای که می‌رفتیم تا فرد مفید جامعه و آینده ساز کشورمان شویم، - مدیرکی بود بی‌سواد و پر مدعا. حرف حرف او بود. مجیزش می‌گفتی نظر کرده بارگاه می‌شدی و به موی سر و ظاهرت، که تنها حوزه تخصصی‌اش اموری چنین پشمی بود، ارفاقکی می‌کرد، سرپیچی‌اش می‌کردی مغضوب علیهم می‌شدی و حسابت با کرام الکاتبین بود.او تمامی تلاشش را کرد تا هر‌آنچه از آیین عقده‌ای بودن و بی‌منطقی می‌داند یادمان دهد. ما از آن مدرسه رفتیم و سقراط وار صلح از جنگ‌افروزان آموختیم. خلاف آموزه‌های ناظرک‌صغیراز همان موقع که عقلمان رسید که فرق شهردار و رئیس جمهور و مدیر مدرسه و ناظر صغیر و کبیر و خدا و رهبر چیست معتقد شدیم هر تغییر تند و ناگهانی بد است . هر تز و نمی‌دانم چه دیگر هم که به وقتِ ابراز وجود از شکم یا نواحی مجاور دور و نزدیکش صادر می‌کردیم هم در رد خشونت و تغییرات ناگهانی بود. اصلاحات که آمد، انگار راه حل بیرونی یافته‌ایم. خواندیم و دیدیم و گوش کردیم و نوشتیم. جنگیدیم نه برای فلان‌الدوله، که کنسرتی بگذاریم، نشریه‌کی چاپ کنیم، مجوز انتشار ترجمکمان را بگیریم، برقصیم، عاشق شویم، با دخترک همسایه یواشکی بستنی لیس بزنیم و بخندیم. جنگیدیم نه با تفنگ که با حرف، نه با حاکمین که با همه کجی‌های تا مغز استخوان رسوخ کرده در تار و پود فرهنگ «پر افتخار» نمی‌دانم چند هزار ساله‌مان. با پدر، با زور با جهل و بی منطقی، با تاریخ، با خودمان حتی. یاد گرفتیم تحمل کنیم، اعتراضمان را بنویسم و پخش کنیم، گوش کنیم، خواسته‌مان را فریاد بزنیم، نقد کنیم، تحصن کنیم و رای دهیم.

این بار هم دویدیم برای تغییری ملایم، بی خشونت! تا شاید دوران مدیر جدید، باز بسازیم و بخوانیم، بجنگیم با جهل. که شاید مدیر بعدی اگر یار نبود، بار نباشد. ما با شمع‌های کوچکمان بر روی زمین، بی بمب شدیم دشمن! حضرات به توهم قلدری تاب سخن هم نیاوردند، دست به وردنه شدند. غافل از اینکه اگرچه رئیس جمهورمان همان مدیرک دبستان است، ولی یاران دبستانی دیگر به سر کچل و لباس فرم ، پاسخِ «چشم» نمی‌دهند و در جواب کی‌خسته‌است ، غلیظ و محکم و خشن «عمت» را فریاد می‌زنند! که فرق میان نجابت و خریت را تنها نجیبانی می‌دانند که اندک بصیرتی داشته باشند.ا

انتخابات و دائی‌جان

2009-06-07T12:03:00.010-04:00

اگرچه از روز اول باز شدن وبلاگم تصمیم داشتم هرگز مطلبی که حتی اندک بویی از سیاست هم بدهد ننویسم اما گاه لازم است نوشتن برای فردایی و هدفی.
مسخره است تقدیم پر افتخار باکرگی به خاک گور.

پدرم دوستی داشت از اساتید به‌نام دانشگاه که در آن دوران که دانشگاهها را از اساتید تصفیه می‌کردند، به وی به گزاف و وقیحانه گفتند، یا کراواتت را در می‌آوری و یا از فردا دیگر به دانشگاه نمی‌آیی. دوست پدر از آن روز هرگز پای به دانشگاه نگذاشت. سالهای سال این داستان دکتر، نقل مجالس شب نشینی خانوادگی ما بود. او به افتخار بادی به غبغب می‌انداخت و می‌گفت به پاسداشت شعور انسانی تا به امروز کراواتم را باز نکردم هرگز! تمام شبها به شرح رشادتهای او و کراوات باز نکرده و باکره-شناسنامه مهر نخورده‌اش می گذشت.ما بزرگ شدیم و عمو جان-دکتر پیر. دوم خردادی شد با بدو بدو های هم نسلان ما. عمو همواره پوزخندمان می‌زد که جوانید و پر شور و کم تجربه. مهره بازی بزرگانید و بازیچه دست. خاتمی آمد. فضا اندکی، تاکید می‌کنم اندکی باز شد. عمو دکتر به بزرگ آرزویش رسید و کتابی چاپ کرد. به دانشگاه بازگشت، هر چند کوتاه، که دیگر نه علمی مانده بودش که به جوانان امروز بگوید و نه قصه‌ای جز شرح رشادتهای جنگ ممسنی و غیاث آباد. کتاب در ‌می‌آمد بیشتر از همه تاریخ گذشته این سرزمین کهن، هر روز روزنامه‌ای نو باز ‌می‌شد ودر پی‌اش یکی بسته! من و هم‌سالانم کم کم خواندیم، فکر کردیم، کمی بیشتر شناختیم و ناگفته نماند، که کم هم آزرده‌‌ و نا‌امید نشدیم. شبی از شبهای دور همی‌های خانوادگی، اندکی که سرها گرم شد، عمو جان باز ساز کوک کرد وداستان همان داستان بیست و اندی سال پیش. ما تازه جوانان پر شور کم تجربه، به قولی مهره بازی بزرگان شده، نگاهی کردیمش، گفتیمش عمو جان، توهین به شعور انسانی رها کردن دانشجویان و جوانان این مرز و بوم است و سپردنشان به دست نا استادان بی تجربه به بهانه کراواتی.

عمو هنوز همان است که بود، که بودنش و راضی بودنش همه و همه در گرو همین داستانهاست، و ما نسلی نو. پدر می‌گوید هنوز گهگاه که سرش گرم می‌شود همان داستانها را سر هم می‌کند، اگرچه کسی گوش نمی‌دهد.

اینکه چرا و چگونه این انقلاب با ۹۸٪ رای موافق پدرانمان به ما به ارث رسیده مهم نیست. در میراث بودنش فکر نمی‌کنم حرفی باشد. مگر بپذیریم حاکمان امروز را سفینه‌های فضایی از ناکجا آبادی در فضا مستقیما وارد کرده‌اند.
من رای می‌دهم چون خسته شده‌ام از تئوری‌بافی و تفکر و سیاست و مملکت گردانی ارزشی. حرفهایی بر هوا، غیر عملی. چه مبتنی بر امام زمان، چه بر پاپ اعظم، چه بر زرتشت و کووش کبیر، چه بر خلق چه بر «هیچ» به دست آوردن مبتنی بر توهین به شعور انسانی. من بازی خواهم کرد با هر «دستی» که بیایدو نخواهم نشست تا سی سال آینده، از رشادتهایم و انسانیتی که موجب شد هیچ نکنم در میدان غیاث‌آباد بگویم وقتی هموطنانم در فقر اقتصادی و فرهنگی غرقه باشند. من به جای آنکه به خلوتم زشیر شتر خوردن و سوسمار بخوانم و غرقه شوم در غروری و عزتی افسانه‌ای در نمی‌دانم کی تاریخ، واقع بینانه نگاه می‌کنم به آنچه به عنوان یک فرد می‌توانم انجام دهم تا مردمم بیشتر بخوانند و بیشتر بدانند و راحت‌تر زندگی کنند. من تمرین خواهم کرد دمکراسی را در همین انتخابات ناقص به امید آینده‌ای در چند ده سال آینده که شاید هم‌نسلان نوه‌‌های ما در یک دمکراسی واقعی زندگی کنند. آنگاه شاید، آری!‌شاید به پدر بزرگانشان و پدر بزرگان پدر بزرگانشان افتخارکی کنند. شاید روزی روزگاری دیگر در خانواده‌ها و جامعه کشورم پدری پدرسالار نباشد که تصمیم بگیرد برای زندگی شخصی فرزندان سی و چند ساله‌اش. من احترام می‌گذارم به عمو دکترهای ایرانی و همه همفکران و همنسلانشان به واسطه سن و لطف و دوستیشان، اما دیگر بس است در این دنیای ادیپی باز سهراب بودن. رشادت‌های ممسنی و غیاث آباد را به پوزخندی گوش خواهم داد نشان انقضا تاریخ طرز تفکری کهن.
روزی که به پدرم ، طعنه آمیز از تحفه انقلابی که برای ما به ارث گذاردند گفتم، پوزخندی زد و به درستی گفت وای بر فرزندانی که آینده و زندگیشان را بر میراث پدرانشان استوار کنند.

این گوی و این میدان

A week Off!

2009-05-18T21:57:00.005-04:00

اینکه روزگار سرعتِ سرسام آوری دارد و زمان به چشم بر هم زدنی‌ می‌گذرد، نه چیز تازه ایست و نه دیگر شگفت آور.
دیگر سرعت روزگار هم شده رکنِ جدایی ناپذیر روزمرگیها و شگفت زدگی، نوستالژی مبهمی در گذشته‌ای نه چندان دور، که هر لحظه دورتر می‌شود.
از فردا «باز روز چون قبل روزی چون قبل»، نیم نگاهی میندازم به برگهء شبه-برنامهٔ هفتهٔ گذشته‌ام که برای این «هفتهٔ تعطیلیده» نوشته بودم، بسیار خوش بینانه است اگر بگویم نیمی از آنها انجام شده... .

دفتر کم نور و دلگیر دانشکده با دیوارهایی به رنگ لیوان آبی که قلموی آبرنگ را بدان می‌شویند، خاکستری-سبز، قارچها و پروتئینهایِ بی‌زبانِ ناسازگارِ بی‌جواب و خصوصا زمین و زمان و زندگی آنچنان بر دنده لجبازی افتاده‌ بودند این چند ماه، که منِ «رگ‌ِاعصاب قطع» را هم به استیصالِ «موقتی که مزمن شد» رساندند. برای اولین بار، بی هیچ برنامه قبلی و دلیل مسافرت و امتحان و چه و چه‌ای تصمیم بر پایین کشیدن کرکره «پژوهش» لعنتی گرفتم .راستیتش خسته‌گیِ مانده مثلِ بویِ نایِ آبِ مانده، در مغزت می‌ماند هرچه کنی.

میخواستم این هفته کمی‌ نظم بدهم اشفتگی‌های ذهنیم را.اندکی فکر کنم به سؤالات بی پاسخ این روزها، پاک کردن گذشته و آغازی دوباره... روزی نو شاید... .

ولی تنها هفته‌ای بود بی‌استرسِ دیر کردنِ صبح‌ها . بارها و بارها اعتراف کرده ام و ایمان آورده‌ام که این بی‌نظمی نه در اطراف که در خود منست. شاید حداقل بخشی از این سؤالات فرزاندانِ ناخلف همین عقب انداختن‌هایِ عجولانه است.

این هفته هم تمام شد، سریع تر از هفته‌های گذشته. بوی نا هنوز خانه را پر کرده و خستگی بهانه‌ایست مانند بهانه «سیرمِ» کودکی، به غذایی که باب طبع نبود.

من چه سبزم امروز

2009-04-22T09:30:00.001-04:00

روز زمین را به تمامی معاملات ملکی ها و رییل استیت‌های عزیز تبریک می‌گویم

Chicken a la carte....

2009-04-11T11:21:00.001-04:00

And I think to myself... what a wonderful world...

تلاش عبث

2009-04-01T22:53:00.004-04:00

گاهی ذهن و کارهایم مانند دویدن بر روی تردمیل می‌شود
عرق در‌می‌آورد،کالری‌ می‌سوزاند، لاغر می‌کند، خسته می‌کند ولی جلو نمی‌رود

دیگه نمی‌سوزونه

2009-04-01T11:58:00.002-04:00

ایستادم بالای آتش، تا شعله‌ای، قرمزی زیر خاکستری یا حتی گرمایی می‌بینم آب می‌ریزم، با بغضی و حسی میان غم، حرص، خشم، حسرت و ... .

---------
همه جا خاکستریست، باران ‌می‌بارد، و بوی کنده تر، همه جا را پر کرده، ۵ ساله هستم، نمی‌دانم آیا ممکن است خاطره‌ای از ۵ سالگی به این پررنگی در خاطر بماند یا نه، ولی این تصاویر واضح و قوی در ذهنم است، آن‌چنان که هنوز که هنوز است پس از ۲۳ سال، بوی کنده تر، مرا با خود می‌برد به آن عصر خاکستری دماوند، ویلای آقای ویسی.

-بابا؟‌می‌ریم خونه همون دوستتون که شبیه ویگنه و دندوناش برق می‌زنه؟‌
-کدوم ویگن بابا؟
-همون آقاهه که مهتاب می‌خونه دیگه!
- اه!‌راست میگه ها! خیلی شبیهن! تا حالا دقت نکرده بودم!
(حس خوبی بود شبیه پیروزی که چیزی را من دیده بودم و پدر که آن روزها خدا بود نه)

بیرون ویلا، نوجوانها دارند آتش راخاموش می‌کنند، مرا به جمعشان راه نمی‌دهند. به خود قول می‌دهم بزرگ که شدم حتما با بچه‌ها هم بازی کنم. اصلا فقط با بچه‌ها بازی کنم. دور می‌ایستم و به آنها نگاه می‌کنم. از خاموش کردن آتش خسته می‌شوند می‌گویند بقیه‌اش را باران خاموش خواهد کرد، به داخل می‌روند. بطری آب را بر می‌دارم و با تکه چوبی و وسواسی که کمتر مانندش را در خود سراغ دارم تل خاکستر را می‌جورم. هرکجا اثری از آتش است، آب می‌ریزم. با حرصی مه نمی‌دانم از کجا آمده به صدای فیسشش گوش می‌دهم. دود همه جا را گرفته. از چشمانم اشک می‌آید. آتش خاموش می‌شود. بوی دود و باران و خاک و صدای کلاغ. می‌ترسم. به داخل خانه می‌دوم.

-کجا بودی مامان؟
-داشتم تو باغ قدم می‌زدم!
همه می‌خندند!‌به پسر بچه ۵ ساله‌ای که تنهایی در باغ قدم می‌زند.
مادر آرام می‌پرسد: چی شده؟ گریه‌کردی؟
-نه بارون میاد!‌دود هم نمیدونم چرا اشکم رو در آورد!!
- ((پس باز داشتی با آتیش بازی می‌کردی؟!! )) و دستها و لباسهایم را می‌جورد مبادا سوزانده باشم.
-نه!نه! بچه‌ها بازی می‌کردن، من فقط نگاه می‌کردم!

----

آتش خاموش شده. دیگر هرچه آب می‌ریزی فقط کثیف‌‌تر می‌شود.

----

خوب هستن؟
ممنون! سلام دارن....
سلام برسونین!

مایی که برابرتریم

2009-03-31T12:47:00.001-04:00

ا۱-کودک بودیم و جنگ بود، به دبستان معلم می‌گفت صدام در سخنرانی‌ای گفته خداوند دو چیز را به اشتباه آفرید مگس و ایرانی‌را. ما گریه‌مان می‌گرفت از عجز، پدرانمان دندان خشم به هم می‌فشردند، مادرانمان نفرین می‌کردند و روشنفکرانمان کوته فکری و حماقت مردی که سوار بود بر اسب قدرت را به سخره و استهزا می‌گرفتند.‌

۲- کمی بزرگتر شدیم، از برنامه‌های تکراری تلویزیون ماندلا بود، و سیاهانی که به زور در زمره انسانها جای داده می‌شدند و اجازه نداشتند تا تنی بر آب دریایی زنند که سپیدان بدان آبتنی می‌کنند، مبادا بیالایند آب دریا را، ما متعجب‌ می‌شدیم ، پدرانمان شرمگین، مادرانمان خشمگین و روشنفکرنمان ‌داد سخن سر می‌دادند که آپارتاید چه کوته فکرانه است و متحجر.‌

۳- کمی بزرگتر که شدیم تاریخ جنگ جهانی را خواندیم و هیتلر و نازیستهایی که ورود سگ و یهودی را به مکانهایی که نژاد برتر در آن آمد و شد داشتند را ممنوع کرده بودند. ما لب می‌گزیدیم، پدر پوزخند تلخی‌ می‌زد، مادر متعجب و اندوهگین می‌شدو روشنفکرانمان از هر سوی نقد می‌کردند نژاد پرستی و برتری نژادی و فاشیسم و نازیسم وایسم‌های دیگر را.

۴- به عنفوان جوانی، به خبطی شاید، مهاجر شدیم، به سرزمینی از قاره سبز با مردمان سرتاپا بور! به خیابان جوانکی سرتراشیده با رگهای غیرت برآمده در گردن و خشمی که صورتمان را خیس می‌کرد (( به خانه برگردید کله سیاهان عوضی!)) را فریاد می‌زد. ما را صورت سرخ بود از خشم و ‌ کینه ، پدر را از پشمانی و مادر را از اشک حسرت. روشنفکرانمان را هم حرفی نبود، خود تا به سر درگیر آن بودند و مجالی نبود برای اظهار فضل.

۵- به هجرت دور هم جمع می‌شویم، جشن می‌گیریم و پای ‌می‌کوبیم. یکی به افتخار و با تمام غرور شعر می‌خواند:

زشیر شتر خوردن و سوسمار
عرب را به جایی رسیدست کار
که چرخ کیانی کند آرزو
تفو برتو ای چرخ گردون تفو

پدر ایستاده و سرخ است از غیرت و افتخار، صورت مادر خیس از اشک شادی و غرور و بر صورت روشنفکرانمان لبخندی از رضایت نقش بسته و ما گیج و سردر گمیم در خاطرات گذشته و این حقوق بشر دمکراتیک ایرانی

همین؟

2009-03-26T17:12:00.004-04:00

معمولا یکی از وقتهای دوست داشتنی بعد از یک گالری، نمایشگاه یا چنین چیزهایی! زمانیست که خسته و کوفته به دفترچه یادگاری نظرات دوستان نگاه می‌کنی و نوشته‌های پرلطف، تعریف‌ها و تمجیدها کیفت را بیشتر کوک می‌کند و ادامه ملایمیست از ارضا هیستری ایگوی سرکش و قلقلکی دوست داشتنی...ا

سیمون بعد از رونمایی کتابی که همه سالهای جوانی را صرفش کرده بود ، خسته ولی راضی ومغرور از به ثمر رسیدن محصول تلاشهایش داشت دفتر نظرات رو ورق می‌زد،که دست خط آشنایی نظرش را جلب می‌کند.ا

-واسه همین رفتی؟ ...فقط همین؟

و این همین یک همین ساده نبود، پتکی بود بر دیروز و امروز و فردا

Road Test!

2009-03-24T16:44:00.006-04:00

فی‌الیوم پس از اتمام مدارج تئوری، خروس خوان جهت اخذ تصدیق شوفری عازم ژاندارمری شدیم
علی‌رغم یک دهه تجربه شوفری در حوزه بلدیه طهران، این فرنگی‌های ازرق ملتزممان کرده‌اند به تجدید جواز
در وقت شرفیاب شدیم، فرمودند اسم حقیر در فهرست راندووها نیست
هرچه ما قسم وآیه خوردیم، عجز و لابه نمودیم که خود حضرتعالی راندوو مربوطه را عنایت فرموده‌ بودید کمتر مسموع گشت
رشا و زیر میزی هم که به این بلاد مقبول و مفید به فایده نمی‌افتد! به خیالم دشمنان نام و شهرت حقیر را از صفحه حذف نموده‌اند، یا شاید بد دلان دعایی، طلسمی چیزی بسته‌اند.
چاره‌ای نماند جز طلب موعدی مجدد، پنداری این فرنگیان همه در صف اجازت شوفری‌اند، غریب ازدحامی بود. وعده به آخر ربیع‌الثانی حوالت می‌داد. امان از چشم بد.
به ناچارمکدر الخاطر و مثبط به انیورسیته آمدیم تا ببینیم چه خاکی بر سر مبارکمان کنیم تا کی دوباره مجالی یابیم جهت انجام امور عملی

Happy new year! 1388

2009-03-20T10:46:00.003-04:00

نزدیک سال نو که می‌شود، انگاری همه دلتنگی‌های دنیا جمع می‌شود در دلم.
پنداری نوروز به مانند یکی از کارتونهای کودکیست که با اشاره‌ای همه‌اش را به خاطر ‌میاوری.
یاد کودکی و بیدار شدن یا بیدار ماندن کنار سفره به لحظه سال تحویل که مبادا تا آخر سال خواب بمانی،
یا ذوق پولهای نو عیدی که از ماهها قبل برایشان نقشه کشیده‌بودی! مشقهای شب عید که هم استرسش و هم خودش تا شب سیزده می‌ماند.کارتونهای رنگی عید. مسافرت ترافیک شمال. عید دیدنی‌های اجباری، بازی با بچه‌های فامیلهای دور که آخرین بار در عید دیدنی سال قبل دیده‌بودیشان و دفعه بعدی هم اگر کسی نمیرد یا عروسی نکند سال بعدی خواهد بود.
امسال نیز بیدار خواهم شد،
کنار هفت سین، یادتان خواهم کرد، و به ذهنم گوشه‌ای از سفره کوچکم را خواهم کشید تا کنار شما،
به تمام این دهکده جهانی ! از این سوی اقیانوس تا آن سوی کوه‌ها و دریا‌ها!
سفره‌ای به بزرگی همگی آنها که دوستشان دارم،
به بزرگی تمامی آنها که جایشان خالیست،
و در ذهنم فراموش خواهم کرد فاصله‌ها را،
نفسی عمیق خواهم کشید تا بوی بهار و نو شدن را با همه وجود
در کنار شما حس کنم.
انگار نوروز از همان اول، همان نقطه صفر هم یادی بوده... از گذشته....!
آنوقت آرزو خواهم کرد سال نو لبالب شود از
سلامت و خوشی و عشق و تمامی خوبی‌ها
و آرزو خواهم کرد تا شاید سال آینده همه‌گی کنار یک سفره، دست بر دوش هم
سال را نو کنیم

نوروزتان خجسته و پیروز
شاد و پیروز باشید

پاشا
فروردین ۱۳۸۸-مونترال

بزدل

2009-03-09T15:09:00.004-04:00

کیستی تو؟ چهر‌ه‌ات چه آشنا است!‌به گمانم اندر میان غریبه‌های گذران هرروز، جایی دیده‌امت!‌ در گوشه چپ چشم چپم!‌در آن خیابان شلوغ به آن عصر جمعه بارانی! صورتت کاملا پیدا بود،چتر نداشتی و به دنبال سرپناهی می‌گشتی!‌من آن بالا روی پل بودم!‌باران می‌خوردم با عشق، و طراوت تر بودن را لمس می‌کردم!‌بارانی که هیچ بوی باران نمی‌داد. و تو به سرعت دویدی و ازچهارچوب چشمانم بیرون رفتی!‌و محو شدی در پس سرم...! و من سر نگرداندم مبادا در آن سو نبارد شاید!یا نکند خراشی افتد از تصویر ثبت شده بر قرنیه‌ام!‌در ذهن سیال دنبالت کردم!‌تو دویدی و پنهان شدی به سر پناهی مطمئن در امان از باران و طراوت!‌و من ماندم بی سر پناه زیر باران!‌سردم شد از طراوت...!‌ لیچ افتادم از تر بودن...!‌خسته شدم از بی سرپناهی...!‌باران دیگر بند آمده بود...!‌طراوت خاطره‌ای شد از جنس سرما!‌و پوست چین خورده‌ام یادگاری از تر بودن! تو دویدی تا تر نشوی... خاطره نباشی... بوی نای طراوت مانده را نگیری... و من ماندم چون جرات رفتن نداشتم شاید... و این بزدلی را به هزاران واژه و توجیه و فلسفه بزک کردم...!من خیس، خشک ماندم و تو خشک، تر بودن رویایت شد.
راستی کیستی تو؟‌چهره‌ات چه آشنااست! ا

Where the hell are we going....

2009-02-25T21:37:00.007-05:00

اتوبوس آخر را گرفته بودم .خسته با موهایی آشفته تر از همیشه و ابروهایی در هم و اخمو غرق بودم در افکارم ! نمی‌دانم به چه فکر می‌کردم، جدی بود یانه! اصلا ارزش فکر کردن داشت یا نه!شاید هم به هیچ فکر نمی‌کردم! یا اصلا به همان هیچ فکر می‌کردم! دخترکی سیزده چهارده ساله با ظاهرو آرایشی گوتیک و چهره‌ای خندان و شاداب وارد اتوبوس می‌شود. لبخند گرمی می‌زند و در صندلی مقابل می‌نشیند. مانند اوتیستها نگاهش می‌کنم، نگاهی خالی، گویی نمی‌بینمش! غرق نمی‌دانم چه خود هستم!اتوبوس می ایستد، دخترک به سمت من می‌آید و کاغذی را که پس از پیاده شدنش خاطرم می‌اید در مسیر با لبخند می‌نوشته، به من می‌دهد، کمی شوکه می‌شوم و هنوز میان دنیای تخیلاتم و دنیای واقعی بیرونی آویزانم. دخترک پیاده می‌شود و من می‌مانم و چنین کاغذی در دست....!اthe best part of the life is the journey!
but where the hell are we going?
I am not really quite sure.
you may know philosopher.

رئالیسم فانتزی

2009-02-01T13:59:00.002-05:00

وسط این همه چس‌ناله نویسی های سیاه کافکا-هدایت‌موآبانه وبلاگستان فارسی، حس خوبیست خواندن کارهایی که امضای خودشان را دارند،نوشته‌هایی که نه تقلیدی دسته چندم از تلخی‌ایست که این روزها مساوی روشنفکری شده، و نه هزل واگیردار عوامانه! ا
یکی دو پست آخر میرزا نمونه عالی و منحصر بفردیست از این کارهای امضادار . نمونه‌ای که نزدیک ‌ترین قلم است مخصوص خود حضرت پیکوفسکی. جسارتا علیرغم کم سوادی ادبی‌ام نام ((رئالیسم فانتزی)) را بر آن گذاشته‌ام. چون با تمام حقیقی بودن، جدیت و خشکی رئالیسم را ندارد، خبری از نشئه‌گی نوع جادویی هم در آن نیست، به ورطه ساده انگاری کودکانه کارتونی فانتزی هم نیفتاده. ملغمه‌ایست اندازه از همه و هیچ‌کدام و معجونی لطیف و دلنشین و پر.ا
امضایش هم برای من آنقدر واضح است که آخر پست میرزا را می‌بینم که گونه و سه جای مختلف سرش را می‌خاراند و می‌پرسد:‌)(نظر مثبتت چیه؟))ا

Looking around

2009-01-22T10:22:00.003-05:00

خوبی (شاید هم بدی) درس خواندن در کافه اینست که فرصتی شود سری بالا می‌آوری و میزهای اطراف را نگاه می‌کنی!ا

سمت راستم چند زن میانسال به همان غلو سریالهای طنز ایرانی مشغول غیبتند. گستردگی موضوعاتشان از لباس مهمانی میشل اوباما و ثروت پاریس هیلتون است تا مشکلات یائسگی و اولین دوست پسر دخترشان.ا

کمی آن طرف تر پیرمرد و پیرزنی نشسته‌اند. مرد به سرخ پوستان می‌ماند و زن یک انگلیسی تیپیک است!با ژاکت صورتی و کلاه!هربار که می‌ایم مطمئن شوم زوجند،به طریقی رایم را می‌زنند. کمتر با هم حرف می‌زنند ، مرد روزنامه می‌خواند و گهگاهی با ((هرتی)) عمیق و چندش آور قهوه می‌نوشد. زن هم به شیوه کاملا انگلیسی با چاقو و چنگال مشغول میل کردن تارت و چای است.ا

آن سو مردی میانسال روزنامه می‌خواند و با هرکس که کنارش می‌نشیند سر صحبت را باز کرده آنقدر حرف می‌زند که طرف پشیمان شود و برود. تقریبا هرشب اینجاست و هر شب هم تمام سعی ام را می‌کنم تا با او چشم در چشم نشوم. باهمین صدم ثانیه ها هم انبوه فضولی قلنبه شده در چشمانش را می‌توانم تشخیص دهم.ا

روبرو یم دختر پسری دبیرستانی نشسته‌اند. دخترک با تمام انرژی و احساسات حرف می‌زند. از دوست پسر سابقش، مشکلاتش با مادرش و دوست پسر مادرش و سفرشان به اروپا بدون او. و هراز گاهی هم سوالی می‌کند تا تایید پسرک را بگیرد. پسرک شلوارش را کمی بالاتر از زانو بسته ، کلاه کپی را کج بر سر گذاشته و کاپشنی سفید چرک پوشیده . صورتش پر از جوشهای به قول مادربزرگم غرور جوانی است . دائما سر تکان می‌دهد و به طور تابلویی حواسش نیست و منتظر است حرفهای دخترک تمام شود و تا به بهانه‌ای برود به خانه دخترک.ا

روبروی آنها هم پسری نشسته، عرب یا ازهمان نواحی، با موهای فرفری پریشان که گویی هرگز رنگ شانه به خود ندیده‌اند و کمی ته ریش، استرسش را از حرکات بالا پایین و سریع پاهایش می ‌توانی حس کنی، گاهی فرانسه می خواند، گاهی یک کتاب کت و کلفت، گهگاهی سرش در کامپیوترش است ، هرازگاهی تلفنش زنگ می‌خورد و با زبان عجیبی که نه عربیست و نه عبری، حرف می‌زند، عینکش را بر می‌دارد و دوباره می‌گذارد و هر چند ساعت یک‌بار به میزهای اطراف خیره می‌شود.ا

یکی منو بگیره!ا

2009-01-20T23:15:00.001-05:00

بعضی وقتها ترمز می بری. کاری نمیتونی بکنی. فکر میکنی بهتره تا ته گاز بدی. شاید مردن بهتر از یک عمر روی صندلی چرخ دار نشستن باشد!عا

...همچون بنفشه ها می‌شد با خود ببرد هرکجا...

2009-01-18T12:52:00.011-05:00

مثل همه مشتری‌ها وارد کافه می‌شود. از زور سرما همه صورتش را پوشانده. تنها از روی چین و چروک دور چشمها ولبانش سنش را می‌شود حدس زد. کاغذی را نشان می دهد که بر رویش به انگلیسی- فرانسه و احتمالا روسی نوشته:‌لطفا به من کمک کنید. خداوند شما را برکت دهد و در پایان جمله قلبی کوچک کشیده. با لهجه‌ی روسی تاکید می‌کند:‌فقط اندکی! و این را دوبار تکرار می‌کند. سر همه میزها می‌رود. هرکس به طریقی جواب منفی می‌دهد. کنار در خروجی اندکی تامل می‌کند.تا کمی گرم شود شاید! یا تا به مقصد بعدی فکر کند، یا مرور کند در ذهنش خرده‌پولهای درون جیبش را. بیرون می رود! بخار دهانش نشان از آن دارد که زیر لب چیزی می‌گوید!‌شاید ناسزایی به دشت نکرده!‌یا به زمهریر!یا به زندگی یا برکت خدا...

و من ادامه می‌دهم به گشتن به دنبال پروتئینی میان خرواری از اسمهای غریب ، و او نیز به دنبال خرده پولی میان خرواری از آدمهای عجیب، یحتمل! ا

سفرنامه نویس لج‌باز و نگاهی سرسری و تکامل موآبانه به کافه‌

2008-12-28T20:15:00.009-05:00

اولین بار نیست که به خود قول می‌دهم ادامه چیزی را بنویسم و عقب می‌اندازمش به نمی‌دانم کی نامعلوم. این ناخودآگاه کرمکی لجباز هربار که فراموش می‌کنم عادتهایش را، سقلمه‌ای می‌زند وچشمککی از روی بدجنسی که اوهوی!! حتی اگر از روی تجربه یک((یحتملی)) هم بچپانم ته جمله که بهانه‌ای باشدم به روز حساب کفایتش نمی‌کند!! این همه روضه بدان جهت بود که قسمت دوم را برای ناخودآگاهم ((کان لم یکن ))اعلام کنم شاید که فرجی شود. خارج از بحث جبر و اختیار، پنداری ناخودآگاه خود می‌برد و می‌دوزد و ما سناریو های از پیش نوشته توسط خودمان را اجرا می‌کنیم.
این روزها استرس کار زیاد و نزدیکی انقضا مهلت ها و فرار از دفتر تنگ و تاریک در دانشگاه باز کافه نشینم کرده. تجربه‌های کافه‌نشینی امریکای شمالی بسیار متفاوت است با اروپا و صد البته با ایران امروز.ا

کافه های ((انتلکتوآل)) فرانسه جایی بود برای قاندوو، لم دادن و شانسون گوش کردن، کتاب خواندن، نوشتن و سیگار دسته اول یا دوم کشیدن. فی الواقع رسمی بود برآمده از نسل سارتر و آل عبا!عمدتا محل تمدد اعصاب بود.فنجان کوچک قهوه اسپرسویی غلیظ بر میزی کوچک. ارضا پنهان غریزه ((چوسینوس انتلکتوآلینوس))

کافه‌های ایران هم که سالن های مدند و صرفا جایی برای چسی آمدن و کاپوچینو و مگنومی به نام سانشاین گلاسه -حاوی هر آنچه در آشپزخانه است- نوشیدن (یا خوردن) و مخ‌زدن! به شوکا لاف دریداست و به کاپوچینو دماغ سربالا.

کافی شاپ در هلند که تفاوت بنیادی دارد با هر چیز مشابه آن در هر کجای دنیا. موسیقی ((رگه)) باب مارلی و محیطی پر دود و حرفهای صد من یه غاز فیلسوف‌ موآبانه زدن از نا‌هشیاری یا فرا هشیاری که ((مثلا روح)) فلاسفه بدبخت را به قبر، رود، دریا و یا هر جهنم دره دیگری که ولشان کرده‌اند به لرزه می‌آورد. کافه هایش مثل فرانسه‌است کمی بی روح ترو سردتر، تنوع حرفهااز هوا و بارانست تا قیمت اجناس .

ولی اینجا کافه ها زنده‌تراند.مشتری هایشان را اغلب دانشجویانی تشکیل می‌دهند که ((مسترس)) مشغول آماده کردن امتحانی، پایان‌نامه‌ یا ارائه‌ای هستند.قهوه‌ای معمولی در اندازه‌ای امریکایی و لیوانی کاغذی می‌گیرند و یکی بر سر خودشان می‌زنند، یکی بر سر درسها و یکی بر زنگ مسنجرهای رنگارنگشان. اغلب نه سارتر می‌شناسند نه جویس. غریزه مذکور هم استحاله پیدا کرده و به نسبت زندگی امریکایی ساده شده و بخش زائد ثانویه‌اش کاملا حذف.ا

ایران سفرنامه‌ای بی‌پرده1

2008-11-24T10:48:00.003-05:00

بالاخره تمام شد. هفته‌ها مثل برق و باد گذشت. مثل یک خواب شیرین که هرشب به امید اینکه دوباره ببینی در ذهنت مرورش می‌کنی. الان در هواپیما هستم و در حال بازگشت به مونترآل سرد.
--------
(۱)

بازگشت
-------
توقف میان راه در سرزمین پست حس غریبی بود. واقعیتش همیشه فکر می‌کردم میان من و این شهر فقط عقده است نه علقه‌ای. بازگشت به آمستردام شهر خاطرات خاکستری خالی از لطف نبود. بین خودمان بماند انگار دلم برای این شهر لعنتی تنگ شده بود. می‌خواستم بیرون بروم وبر سنگ‌فرشهای قدیمی، زیر آسمان همیشه ابری و میان مردمان سر تا پا بور مغروری که گل لاله و آسیاب بادی برایشان همان نقش پرسپولیس و کوروش کبیر ما را بازی می‌کند کمی قدم بزنم. و هجوم خاطرات پرسه‌ها، دلهره‌ها، دلتنگی‌ها، دست‌تنگی‌ها و غربت و...و...و... .
پس از ۶ ماه دیدن هانیه در فرودگاه شهر تنهایی‌هایم حس عمیق و قشنگی بود.

سلامی دوباره
------------
دیدار نخست همانگونه بود که فکر می‌کردم، حتی در خیلی از جزئیات. خانه همان بود و شهر هم. اتاقم فقط انباری شده بود (چه تصادفی) و مادر بزرگ شکسته تر. زاستی چرا این سالها نیامده بودم؟

منم که حساس!!
--------------
اصولا روزهای اول فاز ٌچسیٌ آمدن وٌایش ایشٌ است. مواجهه مجدد با ٌنظمٌ غیر نوین بین الخودمانی و تعجب بی مورد ما ٌشترمرغهای سن بترزبورغٌ رفته از این بی‌نظمی نظام مند! از روز سوم ً خود ً م را باز پیداکردم!‌ رانندگی و ٌلاییٌ و دادوفریاد و آشغال و تف در خیابان! و اشتیاقی شدید به بی‌نظمی که در همه ما خصوصا در من هست ولی در اینجا تنها در چهار دیواری خودمان رعایتش میکنیم و آنجا:‌شهر ما خانه ماست.

خانواده
-------

پنداری مفهومی شده بود که طی این مدت فراموشم کرده بودم و محدود گشته بود به عکسی اتو کشیده در قابی با لباسهای پلو خوری. به قول آقایمان زیگموند، فراموشی ناشی از دفع الم! خوابی آرام (علیرغم جت لگ و بی خوابی) در خانه پدری! آرامشی که ٌ...ون گشادیٌ و ٌ بی‌مسئولیتیٌ همراهان لاینفک آن هستند. راستی که چه خوب که تکامل چنین کانونی را هسته اولیه زندگی اجتماعی قرار داد.
مادر به طرز اعصاب خرد کنی مهربان است و پر انرژی! او سالهای گذشته نبودنم را در زندگی‌اش حساب نمی‌آورد. کم آوردم! من چرا مهاجرت...؟!! پدر چون همیشه!‌آرام و مطمئن. کم حرف و پر کار. کم کم دارم به چهره بدون سبیلش عادت می‌کنم. اصولا با هم زیاد حرف نمی‌زنیم!یعنی اصولا او زیاد حرف نمی‌زند.
برادر هم که مشغول تکرار خریت‌های ۷ سال پیش من. به نوعی دیگر. درسش رو به اتمام است و پذیرش بازی و تافل بازی و سربازی بازی و الخ.

رشت نامه
--------

دیدار پدربزرگ در رشت سالهاست که بیش از ۲۴ ساعت نمی‌شود. رشت شهر قشنگ‌تری بود امسال. بی‌نظم و طبیعی!! اعتراض من به زنبورهای داخل ویترین شیرینی فروشی را پیرمرد با لبخند و استدلالی محکم پاسخ می‌گوید: {با لهجه گیلکی} ٌخوب زنبور بلده کوجا بره ری! نجاری که نمیره!‌میاد شیرینی فروشی دیگه! شوما نیگران نباش زنبور شیرین دوست داره کثیف نیست!ٌ
پدر بزرگ شکسته تر شده.قامتی خمیده، کت شلواری خاکستری با کلاه بره سیاه و عصا! همچنان فعال است و پویا. اولین چیزی که می‌گویدم اینست:‌ٌ آقا!‌دیدید ما هم عصایی شدیمٌ‌! جمله را محکم می‌گوید با لبخندی طنزآلود.طنزی تلخ از سنگینی تحمل ناپذیر بودن. ‌

نمک آبرود نامه
-------------
در کوچه پس کوچه‌های شهرک آرام و ساکت گیلارا دنبال خاطرات خلسه‌های مستی‌ گذشته‌های نه چندان دور می‌گشتم و ٌسبکی‌های تحمل ناپذیر بودنٌ. آخرین بار ۶ سال پیش بود درست پیش از ترک ایران که تا صبح ، مست کوچه‌هایش رامتر می‌کردیم و امید می‌گفت:‌ٌخری بری! ٌ .شاید راست می‌گفت

یحتمل ادامه دارد.

Insomnia

2008-10-20T00:32:00.000-04:00

این شهر لعنتی خواب آرام خیلی‌های دیگر را هم آشفته کرده.خواب صادق را که به آرزوی خرید ماشین حسابی برای خرازی‌اش در ده آمد اکنون دو سالیست در بازار رضا حمالی کامپیوتر می‌کند. یا رحیم که به بهانه باغبانی باغچه نیاوران مهندس فلانی‌ای ازبد حادثه اینجا آمد و دیگر دل به کار در مزرعه‌ نمی‌دهد وآرزویش شده خرید موتوری و مسافر‌کشی در بازار. یا معصومه که قرار بود بعد از آن قالی آخر به خانه بخت آقا مرتضی برود و نمی‌داند اینجا چه می‌کند. یا چرا راه دور برویم! همین محمدعلی خودمان که طب می‌خواند تا آلبرت شوایتزر شود و اکنون شده مدیر فروش شوارتسکف!ا

from tehran with love

2008-10-18T20:20:00.003-04:00

در کل که نگاه میکنی، هم چیز مثل قبل است
عده‌ای از مردم همچنان به دنبال «چسی» آمدن با سر و لباس و ماشین و موبایلند وعده‌ای هم قوت روزشان را در زباله‌های دیگران می‌جورند، شهر ترگل‌ورگل است و خیابانها تا خرخره پر از ماشینهای رنگارنگ. هوا «ملس»است و غرقه در دود. مردم از من بد‌اخلاق ترند و دائم از زمین و زمان می‌نالند. دخل به ریال است و خرج به دلار و شاهانه. همچنان همه جا حرف از سیاست است. دیشب آقای دکتری که اندکی سرش گرم شده بود می‌گفت:‌» ما ایرانی‌ها از دو هزار و پانصد سال پیش سقوطمان شروع شده!‌همین جور داریم به پایین سقوط می‌کنیم !‌الان نقطه اوج سقوطمان است!»ا
و من نفهمیدم«نقطه اوج سقوط» دقیقا کجا می‌شود!

پ.ن: پستی از وسط تهران، ساعت ۳:۳۰ صبح، از روی تخت، با اینترنت دزدی «وایرلس»! به قول معروف خدا«لینک سیس» رسونه! اas

پیش‌سفرنامه

2008-10-14T09:35:00.001-04:00

بالاخره پس از مدتها فرصتی شد تا گوشه کنار سگ‌دوهای تا خرخره پر از روزمره‌گی، گوشه‌ای در تنهایی‌ام لم بدهم.
کارهای امروز تمام شده، قارچهای آزمایشگاه را آماده کرده‌ام تا برای ۵ هفته تنها باشند، سوغاتی‌ خریده‌ام وچمدانم را بسته‌ام، ظرفهای نشسته‌ایی که بیش از ده روز بود در سینک مانده بودند را شسته‌ام نشسته‌ام و به چمدانهای بسته نگاه و به بالاد رومانیایی سیپریان پرومبسکو گوش می‌کنم. همه چیز به نظر می‌آید آماده است تا پس از ۳ سال به خانه کودکی‌هایم بازگردم، خانه سابق شاید! ویزاو بلیط آبی رنگی که از هنگامی که به یاد دارم تغییری در شکل و طراحی و اندازه و رنگش صورت نگرفته روی میز است و پاسپورت نمی‌دانم چه رنگیم که بخش مهمی از «شخصیت!» این سوی آب را تشکیل می‌دهد و فرار و خلاصی از آن هم بخش مهمی از هدف از زندگی را!!! دلم عجیب شور می‌زند، حالتی غریب میان بغض و ترس و اشتیاق. اگرچه می‌دانم ظرف این سه سال نه فقط من، که همه دنیا بسیار عوض شده اما همه چیز به نظرم قابل پیش بینی و حتی تکراری می‌آید. می‌دانم پس از یک سفر طولانی مدت که علیرغم تلاشهای فراوان چشم بر هم نخواهم گذاشت، خواهم رسید به فرودگاهی که غریبه خواهد بود، گرچه ۳ سال پیش به استقبالی سرکی به آن کشیده بودم. وارد فرودگاه که بشوم سنگینی ملالت باری از نگاه ناظر کبیربر دوشم حس خواهم کرد. می‌دانم چمدانهایم که بیاید (‌اگر بیاید و گم نشود )‌ به سمت مامور بداخلاق کنرل گذرنامه خواهم رفت، او با اخم نگاهم خواهد کرد، چند بار به من و عکسم، و دنبال چیزی خواهد گشت تا گیری بدهد، مهری خواهد زد و گذرنامه را به سویم خواهد انداخت. سپس به سوی بیرون و استقبال کنندگانی که متاسفانه چون همیشه تعدادشان کم هم نیست خواهم رفت. مادر نخستین کسی خواهد بود که خواهم دید، بالا و پایین می‌پرد، در درگاه در منتظر است تا در آغوشم بگیرد و همه به کناری همچون صاحب عزایی که وداع با مرده‌اش حق مسلمش است راه را برایش باز گذاشته‌اند. من هم با لبخند همیشگی و صورتی که گویی بعد از این همه سال هنوز نمایش یکی دو حالت را بیشتر یاد نگرفته برایش دست تکان خواهم داد. به دنبال بقیه خواهم گشت. مادر با کلی قربان صدقه در آغوشم خواهد کشید و بی توجه به کسانی که پشت سرمن گیر کده‌اند، اشک خواهد ریخت و من هسته سعی خواهم کرد که کناری بیایم تا راه را برای پشت سری‌هایم باز کنم.. پدر حتما گوشه‌ای ایستاده با لبخند همیشگی و مطمئن به مادر نگاه می‌کند و پسرش. بعد مامان زیبا وآجون. مامان زیبا که حتما شکسته تر شده بغلم خواهد کرد و خواهد گفت «قربونت برم مامانی». فریدون حتما تیکه‌ای بارم خواهد کرد و خواهد گفت : «حاجی! چه ریقو شدی»، ابی حتما صورتش سرخ است و چشمانش خیس مثل همیشه و خواهذ گفت:« خیلی ارادت داریم دایی جان» . حمید و پویا حتما می‌خندند و چمدانهایم را خواهند گرفت، پویا خواهد گفت:‌» چطوری پسر؟» و این وسط حتما هانی هاج و واج احساساتی خواهد شد و من نمی‌دانم کی و چگونه معرفی‌اش کنم.
می‌دانم به خانه خواهیم آمد، کمی طول خواهد کشید که به رانندگی و ترافیک تهران عادت کنم. حتما یکی دو بار وسط حرف‌هایم سکوت خواهم کرد واز ترس برخورد ماشین‌های اطراف خواهم گفت :‌»بابا یواش» و او هم با لبخندی خواهد گفت «عادت می‌کنی». به خانه خواهیم رسید، احتمالا در حیاط همان رنگ است که بود چیزی بین سفید و آبی و طوسی .ستونهای پارکینگ‌ها هم. حیاط بازی‌های بچگی، کشف‌ها، جستجوها و دلهره‌ها خالی خواهد بود. باغچه هم پاییزی مگربرگهای سبز درخت خرمالویی که میوه هایش نارنجکهای بازیهای کودکی ما بود و سال آخر پیش از آمدن من دیگر بار نمی‌داد. از پله‌ها بالا خواهم رفت. پس از هفت پله دو واحد اول که همیشه به بازی کردن ما در حیاط خانه معترض بودند!‌آقای درویش که اسباب کشی کرده‌ و دیگر نیست احتمالا. آقای رسولی هم چند سالی است که فوت شده به گمانم. نمی‌دانم به جایشان چه کسانی آمده‌اند، اصلا چه اهمیتس دارد...
در خانه همچنان قهوه‌ای روشن است. وارد خواهم شد. و دنیایی خاطره ناگهان هجوم خواهد آورد. خانه....
به اتاقم خواهم رفت، می‌دانم همه چیز عوض شده... ولی هنوز همان بو را می‌دهد. بوی کودکی، نوجوانی، جوانی... بوی کتاب، امتحان، آینده، دلهره، عشق، شرم، شور، شهوت، فارغ شدن و باز عاشق شدن... و فارق شدن... ..

دلم شور بازگشت را می‌زند یعنی دنیایی «نکند...»که نقطه چینهایش را نمی‌توانی پر کنی! نکند چی؟

اندیشه انتقادی

2008-10-02T09:28:00.000-04:00

از مانا نیستانی

خیلی حس نزدیکی می‌کنم به این کاریکاتور، حالا اینکه به کدام بماند

2008-09-30T14:21:00.000-04:00

چی میخواستم بگم؟ یادم رفت

دور همی

2008-09-25T09:59:00.005-04:00

هر از گاهی تصمیم می‌گیرم در گشتهای خارج از محیط کاری که همکارانم میگذارند شرکت کنم تا به امر خطیر و واجب «اینتگریشن»«یه جورایی» «مبادرت ورزم».هربار هم مثل مشهورترین عضو اصحاب کهف پشیمان می‌شوم. دیشب هم یکی از همان شبهای پشیمانی بود! گرچه همگی انسانهای شریف و دوست داشتنی هستند اما هرچه سعی می‌کنم حرف مشترکی نمی‌توانم بتراشم تا «کامیونیکیت» کنم

«پی‌یر»یک خوره کامپیوتر تمام عیار است.تمام زندگی‌اش تشکیل شده از کامپیوتر،کتابهای کمیک‌استریپ و گربه‌ای که از لحاظ عاطفی نقش همسر این مرد چهل و چند ساله را بازی می‌کند. اکثرا دیالوگهایش بعد از آب و هوا که فصل مشترک همه کبکبی‌هاست مربوط است‌ به کامپیوتر، توالی‌ژنها و بیوانفورماتیک. بحث که کمی لطیف‌تر می‌شود از خاطرات کودکی و کلکسیون کمیک استریپ‌هایش می‌گوید و شخصیتهای مورد علاقه‌اش و گربه‌اش.او همیشه زود تر جمع را ترک می‌کند تا گربه‌اش تنها نماند. می‌گوید هرشب ساعتی را به بازی با او می‌گذراند. با تمام وجود نمایش می‌دهد : چهار زانو می‌نشیند دستها‌یش را بالا می‌آورددر حالی که نوک تمام انگشانش را به هم چسبانده نیم خیز می‌شود،اعصاب سمپاتیکش تحریک شده آدرنالین خونش بالا می رود چشمانش برقی می‌زند و مردمکش تنگ می‌شود و به سرعت با دستانش به گربه خیالی رو‌به‌رویش حمله می‌کند. با سرخوشی غرورآمیز و پیروزمندانه‌ای می‌گوید که هیچگاه گربه عکس‌العملش سریعتر از او نیست.ا

باران می‌بارد...پیاده به سمت خانه می‌آیم و به تنهایی بشر قرن بیست‌ویکم می‌اندیشم و به روزی که همراهی جانداری چون گربه هم غنیمتی خواهد بود میان انبوه همدمان فلزی

ممنون

2008-09-23T16:53:00.000-04:00

یه دوست عزیز امروز به طرز غیر منتظره‌ای سورپریزم کرد
کمتر با هم تلفنی و به طور ثابت در تماسیم اما امروز به طرز مشکوکی گفت که می‌خواد من رو ببینه
حس کردم کار مهمی داره
آت و آشغالهای آزمایشگاه رو ریختم تو یخچال و رفتم ببینمش

یه کتاب کادو پیچ بهم داد
گفتم ا؟ تولدمه؟
گفت نه همینجوری
بازش کردم

Politics of Friendship by Jacques Derrida
صفحه اولش رو که باز کردم دیدم نوشته:
((کافه ادبی به ۹۰ رسید
پاشا جان خسته نباشی
wish you the best))
شوک شده بودم
اصلا توقع نداشتم
بعضی وقتا لطف بعضی از آدمها عجیب انرژی می‌ده و دلت رو گرم می‌کنه

Who wants to live forever?!

2008-09-22T10:16:00.000-04:00

ـ چشاتو ببند! بیا یک لحظه همه بدیها و سختیهای زندگی رو فراموش کن!همه ماهیچه ها رو رها کن، حس کن کنار اقیانوس آرام ایستادی، هوا نه گرمه و نه سرد، نسیم ملایمی از میان موهات میگذره!صدای موج میاد و گهگاهی از دور آواز مرغ دریایی. همه دنیا پر شده از آرامش و صلح نه جنگی هست،نه فقری، نه دردی و
نه حتی مرگی!ا
ـ آه‌ه‌ه! ضد حال! حالا نمی‌شد با این جمله آخر نرینی به این همه قشنگی ؟!

ساده انگاری

2008-09-21T19:44:00.001-04:00

وقتی که هی فریادت رو قورت می‌دی
اگه یهو بغضی تو گلوت باشه
دادت گیر میکنه ومیره تو مغزت
همونجا می مونه و هرگز تا ابد نمی‌تونه بیاد بیرون
حتی بعد از اینکه مردی

ناظر صغیر

2008-09-19T09:50:00.002-04:00

همیشه از بلندی منظره شهر زیباتر است... می‌شود تا طبقه آخر آمد و دور شد از زمین ... و همه زمینی ها... می‌شود حس خدایی کرد... نقطه‌ای راس یک کوه... و بعد با غرور به پایین نگاه کرد ... به کوچک آدمهایی که تقریبا دیگر دیده نمی‌شوند... و باز بالا و بالا تر رفت و دیگر هیج ندید... حتی زمین را ...و حتی خورشید را شاید... و حتی... . اما فراموش نباید کرد ... که بر بلند ترین نقطه هم هنوز ،من، همان کوچک آدمم که فاصله‌ای پیموده...و این فاصله دنیایی از زیبایی ها و جذابیت ها را می گیرد...زیبایی برگهای درختان...کوچک پرنده روی
شاخه...سنگهای خیس رودخانه ، چشمهای دخترک...ترکهای دست پیر مرد و برق چشمهای همیشه خیس پیرزن را...ا

****

این بالا در دپارتمان موسیقی دانشگاه نشسته ام کنار پنجره، یاشار ((درک یک حقیقت))را می‌نوازد و من به ستونی تکیه داده‌ام و به شهر نگاه می‌کنم... با همه زیبایی‌ها و زشتی‌هایش... با تمام خاکستری بودنش رنگ دارد... نمی‌دانم چه رنگی اما رنگ دارد... و به فاصله فکر می‌کنم ... دوری و نزدیکی... فارغ از تعاریف نیوتنی و هایدگری... دوری نزدیکی با تعریف خودم...با آموخته های کودکی‌ام...همانقدر کودکانه و بی ((منطق))...ا
ابرها تکه تکه اند و افق می‌رود که نارنجی شود از غروبی که دلگیر نیست...نگرانی...دلشوره و غمی تلخ‌شیرین!! مثل تمام این سالهای رفته... و تمام سالهای نیامده شاید... جالب است گذشت زمان با تمام این تغییرات گویی هیچ چیز را در ((من من)) عوض نمی کند.تنها از شکلی به شکل دیگر در می آورد... قانون بقای ((من)) شاید!هر از گاهی حس میکنی عوض شدی... اما نه... همانی...تغییر شکل دادی... همانم... شاید کمی کم حوصله‌تر.... خودخواه‌تر...عصبی‌تر شاید...تر...ا

***

گرچه منزجرم از تعریف ولی شاید چاره‌ای نباشد این ذهن طبقه بندی کننده تعریف خواه را...شاید آدمی یعنی یک بحران...شاید یک تاول... یک تومور... خوش خیم یا بدخیم....بحرانی بسیار بحرانی....! تکاملی ظاهری... راستی از کجا شروع شد؟ کلام نخست؟بیان نخست؟ مگر آن دادو جیغ جنگلی را چه کم بود؟‌کلام چرا؟ زبان چرا؟‌بحران برای چه؟‌موسیقی...!ا

***

یاشار همچنان می‌نوازد ... دانشجویان ساز به دست از زیر پنجره می‌گذرند... نگران نباشید ناظر صغیر به شما می‌نگرد!ا

***

می‌خواهم بنویسم... نمیخواهم بنویسم
وقت دارم... وقت ندارم
می‌خواهم... نمی‌خواهم
همچنان دنیایی از تناقضم!‌دلشوره!عجله! عوض نشده‌ام...و ناگزیرم از ((درک یک حقیقت))ا
خیلی وقت است ذهنم بدون عجله گوشه‌ای لم نداده تا به زندگی نگاه کند!به خواسته هایم! راستی من چه رنگی را دوست دارم؟‌چه موسیقیی را؟
باید بروم... کافه لیت تاساعتی دیگر شروع می شود... آفتاب هنوز پایین نرفته و آن بالاست... و من هم این بالا که بسیار پایین تر از آن بالاست... یاشار در میانه ((درک یک حقیقت))را تمام می‌کند... کاش ادامه می‌داد

این تن اگر کم تندی راه دلم کم زندی
راه شدی تا بندی این همه گفتار مرا‌

شهوت خوردن

2008-09-17T15:14:00.004-04:00

وقتی نوستالژیای رو به فراموشی رفته خودش رو از راه چشم به شکمتان فرو می کند

The Great Grape Ape Show

2008-09-17T15:14:00.003-04:00

بعضی از ایده‌ها دید آدم را به زندگی کلا عوض می‌کنه و گاهی آدم را به غلط کردن می‌اندازه که کاش نمی‌دانستشان! بیش از یک سال است که این نگاه تکاملی برایم معضلی شده!‌ هر از گاهی ذوق می‌کنم و تعجب که ما شامپانزه‌های پیش رفته چگونه باهم در این باغ وحش انسانی مدرن زندگی می‌کنیم. خنده‌ام می‌گیرد وقتی ،با این دید، صبح یه شامپانزه (خودم) رو می بینم که به زور پا میشه خودش رو تو آینه نگاه می‌کنه، دوش!!‌میگیره، پشم‌هاشو(=مو) شونه می کنه و مسواک می‌زنه که بره دنبال یه سری قارچهای غیر سمی جنگلی تو آزمایشگاه میمون‌ها! یاعده‌ای شامپانزه خواب آلود بزک دزک کرده را می‌بینم که منتظر مترو ایستاده‌اند و یه شامپانزه با لباس فرم یه قطار طولانی رو هدایت می‌کنه تا همه آروم سوار بشن
یا بچه شامپانزه‌های مدرنی که لباسای یه جور پوشیدن و دارند میرند به مدرسه تا یه ماده شامپانزه پیر چاق با لبای ماتیک زده بهشون از تاریخ شامپانزگی بگه! و کلی دیگه از اینا...ا

یه گوریل‌ل‌ل‌ل‌ل‌ل‌ل‌ل‌ل......!!!!ا

همینطوری

2008-09-15T10:54:00.004-04:00

یک یکشنبه شب آرام و دلگیر، هوا گرم و شرجیست و تنفس سخت است. آب ششی باید.
حوصله خانه رفتن ندارم. سرم را می اندازم پایین و داخل اولین بار سر راه می شوم. بار خلوت است و به جز یک میز که در شرف خالی شدن است مشتری دیگری ندارد. دخترک میزبان به ساعتش نگاه می کند. ۱۱:۲۵ ! با این حال که به زبان نمی آورد ولی می شنوم اه! محکمی را که در دل می گوید. لبخند اجباری مخصوص کار در غرب را می زند و می‌گوید:
-‌آشپزخانه تعطیل است.
-نوشیدنی که دارید؟
منتطر جوابش نمی شوم. تک صندلی کنار پنجره را انتخاب و وسایلم را روی میز کوچکش ولو می‌کنم. نفس عمیقی می کشم. بوی شمال می‌دهد. ریه هایم خیس می‌شود از قطرات معلق آب !
همیشه با خود فکر می کردم که آدمهایی که نیمه شبها روی تک صندلی‌های خالی می نشینند حتما خیلی تنهایند. این بار هم اشتباه کردم. گاهی تک صندلی‌ها مجالسیت برای فکر کردن، نفس کشیدن، هوا دادن ذهن، هوا کردن...ا

برایم ((منیو)) می آورد تصمیم گرفته ام بی نیم نگاهی به بخش قیمت منو یک نوشیدنی قوی بنوشم که داغ شدن همه دستگاه گوارشم را حس کنم. نمی دانم!‌تصمیم گیری همیشه برایم سخت بوده چه در انتخاب نوشیدنی چه در انتخاب پوشیدنی و رسیدنی و ... . همیشه در انتخاب نگران هزاران از دست رفته ام نه خوشحال از تنها دستاورد!!
کنیاک لطفا!
دخترک لیوانم را میاورد. بر میزی نه چندان دور تر از من می‌نشیند و ساندویچ نیمه اش را تمام میکند. در کنارش انعامهای امشبش، مشتی پول خرد، ریخته نه چندان با دقت می‌شماردشان. یک سنتی‌های لعنتی جدا، پنج سنتی‌ها و ده سنتی‌ها جدا و یک دلاری‌هاو دو دلاری‌های عزیز هم جدا!‌ عددی را بر گوشه‌ی دستمال کاغذیش یادداشت می‌کند و غرق می‌شود در ذهنش! شاید در حساب و کتابهایش. شاید به اجاره خانه‌اش یا کفش جدیدی که تا شنبه شب آینده باید بخرد فکر می‌کند، شاید هم به قسط‌های ابدی خانه‌اش!یا نتیجه لاتاری دیشب!
جرعه‌ای دیگر از لیوان!‌تلخ است! تلخ و سوزان! نمی‌دانم چرا این نوشیدنی بدمزه را سفارش دادم. آهان!‌می خواستم داغ شدن همه دستگاه گوارشم را حس کنم. ولی از سر معده به بعد گرمایش سرد میشود...!

تنها میز پر بار خالی می شود، مشتری ها با قهقهه‌های مستی با دخترک میزبان لاس میزنند و خداحافظی می‌کنند. یکی‌شان نگاهی تلخ از سر کنجکاوی شاید، به من و لیوانم میکند. حتما او هم به ساکنین تک‌صندلیهای نیمه شبها فکر می‌کند و به تنهاییشان! لبخند مهربان موابانه‌ای می‌زند از سر دلسوزی شاید.پوزخندی چندش آور تحویلش می‌دهم! به یاد خودم می افتم و تک صندلیهای تنها و خاطرات نیمه شبهای زندگی

وطنلرزه

2008-09-12T11:55:00.002-04:00

دلم بد می لرزد هر بار که گوشه‌ای از زمین آن افسونگر خاک پر گوه‌هر عربآریایی هنر پرور هنرکش لعنتی می لرزد...ا

ORIGAMI

2008-09-09T13:19:00.004-04:00

می دانم که خیلی کلیشه ایست. آدمها منهای ژنهای معیوب مثل یه کاغذ صاف به دنیا میان. کاغذی که برای جا گرفتن تو جیب جامعه باید تا زدشون! بعضی وقتها تاهای صاف و متقارن، بعضی وقتها عجولانه و کج و معوج. به هر حال از اونجایی که انگار خارج از جیب
جامعه، هستی ای نیست و چون جیب جامعه برای این کاغذ خیلی تنگ است و هر روز هم تنگ تر میشود، همه آدمها تا خوردن!ا

***
وقتهایی که یکی از گونه های به نظرت تا نخورده آدمی از فرط تنهایی یا گرمی الکل بهت اعتماد می کنه و با توهم اینکه توی ((اتو کشیده)) تا نخورده ای تاهایش را برایت باز می کند تا نفسی بکشد یادت می آید که در زندگی اصلهای بی تبصره هم وجود دارند و همه تا خورده اند، فقط برخی مثل تو، مثل من و مثل او قایمشان می کنند و می شوند ((عاقل)) و بعضی پنهان نمی کنند و می شوند ((ابله))ا
***
با این تای آخر چند تا تا شد؟

لوگوی زندگی

2008-09-08T11:49:00.004-04:00

غالبا که لگو های زندگیم در هم چفت نمی شوند با تف به هم می چسبانمشان !‌

بالا می روم... طبقه ای... طبقه ای دیگر با ترس و لرز... باز طبقه ای... می لغزد
می ترسم... به یاد حرف مادر بزرگ می افتم که می گفت دم مرگ تمام زندگی در لحظه ای از پیش چشمان آدمی می گذرد! لحظه فرو ریختن...! تمام زندگیم کلمه ای می شود مقابل چشمانم: سمبلیزاسیون!ا

کودک درون از بیرون

2008-06-20T15:04:00.001-04:00

خانم ((چیزدان)) آرام از کودک درون صحبت می کرد و جماعت کریه المنظر با لبخندی ملایم و چشمانی(( مهربان وار)) به کودک لطیف و جوانی در درونشان می اندیشیدند که نیاز به نواز ش دارد و محبت.ا
صورت لطیف پسرک جوان خیس از عرقی سرد بود و چشمانش گرد و وحشت زده از دیدن پیرمرد کریه المنظر درونش...ا
پیرمرد خنزرپنزری با شکم برآمده ، سری تاس، ریشهای تنک و دندانهای یکی درمیان با خنده ای دلریش کننده می گفت:((بگو!بازم بگو))ا
دخترکی هراسناک بر بالین پیرمرد هوسناک نشسته بود، بالاجبار
و از زیبایی و بزرگی پیرمرد سخن می گفت!ا
پیرمرد گرچه ذره ای در دروغ بودن حرفهای دخترک شک نداشت اما گویی همین کلام نا صحیح هم مرهمی بود کودک کتک خوره اش را.ا
((جان من راست میگویی؟ باز هم بگو!))و صدای خنده ای دلریش کننده((خیلی خوبست !عالیست! من چقدر خوبم!فقط کاش این صدای خنده لعنتی نبود))ا
پیرمرد کودک درونش را به قیمت آزار کودک دخترک آرام می کرد ، پسرک شاهد همه این ماجرا بود در درونش

2008-06-19T16:34:00.000-04:00

انگار همه چیز یک ویار موقت حاملگیست! مثل بوی قهوه که ناگهان گند می شود!و بوی ماهی که عطر! مثل نوشتن! تب وبلاگ نوشتن! دارم بزرگ می شوم و هر در فرار از آن دست و پا می زنم فایده ندارد. نه حسیست برای نوشتن و نه خواننده ای منتظر! گوه گیجه همیشگی جایش را به بی خیالی ملویی داده! بلیط آبی در جیبم و دنیایی فانتزی توهمی وطن تا نمی دانم کی عقب افتاد، خیالی نیست... مازوخیسم ارثیم به اندازه کافی برایم کار می تراشد که مجالی به چس ناله های کودکانه تنهایی و غربت برای ابراز وجود ندهد. شاید شروع کنم به نوشتن از کارهای روزانه ام! فقط برای نوشتن! خالی نبودن عریضه! شاید هم برای ارضای ایگوییسم بد بختی که همان مازوخیسم مذکور از آن الیور توییست گرسنه ای ساخته که درخواست ((یه یاله دیگه)) سوپ میکند. بازی وسوسه کننده کلمات...به قول حاجی آقا ...من شر الوسواس الخناس...و از این جور حرفا. ا

2008-03-07T16:46:00.001-05:00

زمستان طولانی تر از آنچه قرار بود شده!‌این قرار را من گذارده بودم با خودم!‌مانند تمام قرار های ما که بر خلاف پیش بینی ما پیش می رود.این پیش دوم نمی دانم قراری بین که و کیست! مشکل اصلی همین قرارداد نامشروع پیش است. که همه زندگانی پنداری در جهتش است و !جهتش نا معلوم! چند سالی بیش نمانده به سی سالگی ام! هنوز سوالاتم همان هاست که در دوازده سالگی می پرسیدم. هنوز پایفشاری بر ارزشهای مضحکی که سر کلاس انشا با افتخار فریادشان می زدم.آدمی بیشترین و مهمترین دانشهای زندگی اش را نه در دانشگاه که در مهد کودک می آموزد یا نمی آموزد. از فی فی جون که از زندگی خود هیچ نمی داند! هیچ در هیچ!

-----
همکار مراکشی ام با اطمینان حرف میزند... از روز زن...اعتقاداتش ... اهدافش و حقیقت مطلقش!شاد و مطمین و من به خاطر نمی آورم آخرین بار که با اطمینان چیزی را گفتم کی بود... هیچ چیز عوض نخواهد شد... تو خود حجاب خودی از میان برخیز...!ا!

2008-02-27T15:27:00.000-05:00

دستم به نوشتن نمیره

Dream works

2007-10-25T15:01:00.001-04:00

تلفن زنگ میزند...ا
صدای لرزان مادر!ا
برایم خواب دیده:ا
بر دو چرخه  آبها و خشکیها طی کرده ام
رسیده به وطنی که به پندار او هنوز عزیزم است
مرا به راهی می بیند!ا
صدای آرشه می آید
به پی اش می دوم
پاگرد اول...ا
پاگرد دوم...ا
مادر می رسد،دوچرخه من بر کولش!ا
از هوش رفته ام!ا
مادر می گرید!ا
من نیستم...!ا
در پس نوای آرشه ها کسی پیانو می نوازد!ا
مادر همچنان دلتنگ می گرید!ا
.....
و من هنوز در انتظار پاگرد دوم پله ها را می نوردم...ا
به بالا!! یا به پایین شاید.....ا

2007-09-19T13:00:00.001-04:00

Ajab!!!

خود نقاب خود

2007-06-10T18:03:00.001-04:00

مدت مدیدیست که از واقعه ای شگفت نکرده ایم
نه ز کلامی ،نه از فعلی،نه زحسی ونه ازمعجزتی
*****
به واقع دردانه مباهات زندگانی حقیر مغبون جویبار رفته زندگانی نبودن است
از همان عنفوان سن تمیز سعی  سفیهانه صفا و مروه را به تمسخر می گرفتیم
که اختلاف میان سعی و جهد از ارض است تا به عرش
این سلام مجدد علی الشمس والضحی
باز تکرار مکررات است و
دو بینی سراب است و آب، مجدد ومجدد ومجدد ومجدد .هربار به لوایی متجدد و همچنان متحجر
که یحتمل خدای دانای فکور اجل بر آنست که قدرت به نمایش تفاخر بگذارد آدمیان ناچیز را
که آبی اگر بود بود ،و المعجزت من الضعف البشر
*****
ابوی می فرمودند: آنچه را حد و مرزی نیست حماقت آدمیزاد ست
ابوی میفرمایند:آنچه را حد و مرزی نیست وقاهت آدمیزاد ست
*****
دریغا و عجبا
 

silence world

2007-06-03T13:07:00.000-04:00

و هر چه پیشتر می روم در این سرای
بیشتر باور می کنم حقیقت تلخ انزوای مطلق آدمی را
دنیا مملو است از گاوهای مشت حسن و بلوری ها

bazgasht!!!

2007-05-27T23:16:00.000-04:00

خلاصه زبونم باز شد

October 25th

2007-04-27T09:21:00.000-04:00

پیر مرد همسایه باز آرام کنار پنجره ایستاده و به برفهای سرگردان و مرددی نگاه می کند که گویی قصد بر زمین نشستن ندارند. خمیازه آرام و کسلی می کشد و در حالی که ریشهای سپید و تنکش را می خاراند زیر لب می گوید: " می بینی مادلن بازم هوا داره سرد و خاکستری میشه! زمستون نزدیکه! باید مراقب باشیم! فردا باید به این پسره یوستین بگم برامون هیزم و غذای بیشتری بیاره!راستی امروز چندمه؟ فکر می کنی حقوقمون رو دادن؟ گوشت به منه مادلن؟ " به ساعتش نگاه می کند.

"فکر کنم بهتره قبل از یخبندون برم یه سر بانک" راستی حواست هست ! امروز 25 اکتبر! روز تولد من و ازدواجمون!می دونی شالگرد چندمه؟"

پیر مرد سالهاست که خستگی مفرطی را بر چهره اش تحمل می کند. خستگیی که با سالها خواب نیز به در نمی رود. چهره اش گویی از زور دردی جمع شده. دهانی نیم باز و دندانهایی شفید و یکدست ولی مصنوعی! به آرامی از پنجره روی می گرداند. صدای جرق جرق واکر فلزیش در خانه می پیچد.به سمت گرامافون قدیمی می رود که سالهاست نقش پایه ای برای ضبط صوت کوچکش را داردو تنها کاست موجود در آن زمستان ویوالدی است.دو فنجان قهوه آبکی میریزد و با دقت و هراس بر روی مبل صورتی رنگ و رو رفته می نشیندکه درست روبروی صندلی چرخ دار مادلن قرار دارد. صندلی چرخدارخالیی که سالهاست کسی بر رویش ننشسته! از 25 اکتبر سالها پیش! شاید از ازل!

پیر مردسالهاست که هر روز صبح- می خواهد دیگر 25 اکتبررا بر روی ساعتش نبیند!

Please Enter Your Password

2007-03-28T17:51:00.001-04:00

هرچی جلوتر میریم رازهای آدما کوچیک و کوچیک تر میشه
قرن بیست و یکم قرن رازهای چهار حرفیه که آدما یواشکی در حالیکه دور و برشون رو زیر چشمی می پان به یه ماشین می گن و چند تا کاغذ می گیرن
یادش به خیر ... می گفت کی وقت داری؟ فکر میکنم وقتشه که کلی از رازامو برات بر ملا کنم.
رازهایی که گفتنش برای او و شنیدنش برای من غرور میاورد...

لطفا رمز عبورتان را وارد کنید!!!ا

Announcement

2007-03-19T12:51:00.000-04:00

INJA TA_TEAL NIST
MAN TA_TILAM

2007-02-17T17:48:00.001-05:00

زندگی اختگی پی در پی

در حوضچهء "دیگری"است!ا

Welcome

2007-02-04T08:42:00.000-05:00

One of my best friends starts to write a weblog

chek it out

اورفه

15

2007-01-09T23:58:00.000-05:00

و گهگاه تصور می کنم تنها پانزده دقیقه مانده است به پایان دنیا! غرق میشوم در آرامشی غریب!ا

شرابی سرخ می ریزم

سیگاری برگ آتش می کنم

موسیقیی آرام می گذارم

تلفن را بر می دارم وبه مادرم زنگ می زنم

و پانزده دقیقه تمام می شود

و نه شراب تمام می شود

نه سیگار

نه موسیقی

نه حرفهایم

...

و نه دنیا...ا

فهمیدگان

2006-12-29T10:05:00.000-05:00

و ناگهان عده ای "توهم"کردند که می فهمند

که می دانند

و حقیقتی درک کرده اند

و این
آغاز تولد مصیبت به دنیا بود

نجبا

2006-12-03T19:01:00.000-05:00

دستهای خشن روسپی کوچک بس لطیف بزک شده بود.ا
و در پس چهره هیولاوارش کودکی بود کتک خورده و هراسان
روسپی دخترک تنها یک صورتک کمتر داشت ز دیگران!ا
او یک صورتک سخت و آهنین را شکسته بود.
بیچاره دخترک روسپی آن می گفت که همگان می کردند
بیچاره دخترک روسپی آن می کرد که همگان می خواستند
بیچاره دخترک روسپی آن می خواست که همگان نمی گفتند
بیچاره شهری که نجیب ترین شهروندش روسپی بیچاره مطرودی باشد!ابیچاره... !ا

میلاد

2006-12-03T18:56:00.000-05:00

تولدش را اسمی بود وتاریخی اثر بر پشت قرآنی خطی ارثیهء جد نمی دانم چندمش! مهم آن نبود که به شماره چه سنی دارد. موهای سپید و چروکهای عمیق صورتش نشان بس بود ز تجربه و پیری. پدر و مادر را تنها عبایی کهنه و چادری پر گل و نخ نما و تصویری محو یادگار بر

ذهنش بود. ا

...

زاد روزش را کسی نمی دانست. حتی خط نبشته حاج نمی دانم که محله شان

بر پشت قرآن! به خیابانی یافتندش خلوت! به کنار جوی آبی پر از موش!حتی به قنداق نیز نا مه ای نداشت کلیشه سر راهی بودن. و همه

عمر سوالش زادروز بود و والدین!ا

...

سهراب به غربت می گفت:"نکند چشم و چراغ خانواده ام شده باشم."ا
راستی نکند!!ا
...کرد!!ل

اصالت

2006-11-27T23:38:00.000-05:00

پدربزرگش ز هراس آنکه به گناه نیفتد جفتی برگزید و شد بزرگ خاندان
پدرش به هراس گناهش تاهل گزید
و او به هراس آنکه از گناه نیفتد تجرد پیشه کرد
....
فرزندش را همواره به تمام عمر سوال این بود که پدرش کیست کیست؟
و نوه گانش هرگز نفهمیدند چند فرزند به دنیا هدیه کرده اند...ا
....
پدر بزرگ همواره ز خدا اولاد پسر برای خاندان آرزو می کرد
تا نام فامیل جاودانه زنده بماند...ا

زنده باد نام فامیل....ا

قفل

2006-11-19T22:50:00.000-05:00

و در ابتدا قفلها ز هراس دزد ساختند
به حفاظت سیم و زر و در و مروارید...ا
و جهان را قفل بستند ...ا
و زمین را
و زمان را
بر در و دیوار قفل زدند
و بر پنجره و دل و دهان
و بر کلام و حقیقت و پندار
و قفلها سخت تر گشت و سخت تر
از چوب
از سنگ
از پولاد
از الماس
و شهر پر شد از قفل...ا
و شهر پر شد از دزد...ا
و قفلها دزد شدند...ا
و کلیدها گم شدند...ا
و سالهاست که دزدها برای آزادی می جنگند ....ا
و قفلها برای بند....ا
و در ابتدا
قفل کلمه نبود
و دزد نبود...ا
و قفل نبود...!ا

نقش بر آب

2006-10-16T10:36:00.000-04:00

غرهء تق تق پاشنه هایی شده بود که با اولین قدم محکم شکستند

Hounor of "MAAHI SIAHE KUCHULU"

2006-10-16T10:34:00.000-04:00

فخر الملوک را همواره نقل رشادتها بود و خاطراتی بهت آور و دردناک که موی بر بدن راست می کرد.ا

فخرالملوک مایه افتخار خاندانی قدیم و اصیل و نجیب بود و به قول خودش گر به افرنگ می بود مایه افتخار ملتی و یحتمل دنیا.ا

او سالها شرح استقلال خود می داد. بند نعلین خود می بست بی کمک غیر. اطعام می نمود به قاشق و چنگال فرنگی و بی پیش بند و پس ماند.ا

حجره فخرالملوک را پر بود از الواح و نشانهای لیاقت و مدالهایی به جنس سیم و گاها زر که در پیکارهای بین المنزلی برده بود از اعضای خاندان!ا

او همواره داستانها داشت از ایثار و گذشت و رشادت و گاها حتی شهادت به هنگام این پیکارهای گران و مدام گلایه می نمود از دست لا کردار فلک که صدایش را به گوش جهانیان نمی رساند.ا

فخر الملوک همواره ناله ای-شرحی-دردی و داستانی برای گفتن داشت.ا

فخرالملوک را هیچ کس نفهمیدگرچه بسیارجهد کرد در اندرونی بی لشکر بی کمک بی سلاح! به دست خالی و یک تنه!ا

 فخر الملوک  را هیچ کس نفهمید

Monopause

2006-10-16T10:32:00.000-04:00

پیرمرد به حسرت می نگرد

فوران شهوت را در چشمهای قرمز پسرک تازه بالغ!

چشمان پیر مرد-بی توان- باریکه آبی شدست

-رو به خشک شدن-

از هوسهای افکنده به فردای

هیچگاه نیامده.

In the middle of nowhere

2006-10-04T13:28:00.000-04:00

KAAGHAZ BAAZIHAAYE MAROSOOM, INJAAM VELEMOON NEMIKONEH,
TAZEH KAARAAYE DAFTARIE AVALIE-o SOAL JAVABA TAMOOM SHODE,
MAAH RAMEZOON BAA-ES SHODEH MASOOLINE MARBOOTEH KAM HOSELE SHODE KARESHOONO KOND TAR ANJAM BEDAN, SAA-AATE KARI HAM KAMTAR SHODEH.
INJAA YE COMPUTER HAST KEH MESLE OONJA, TANHAA ZABOONI KEH ROOSH NADAREH FARSIE, FONTE ARABI HAM BEKHAATERE SOO-ESTEFADEHAYE ANJAAM SHODE FILTER SHODEH.SAF-E HAMIN YE COMPUTER HAM TA DAME POLE SERAT KESHIDE SHODEH.
MAN BERAM DARAN SEDAM MIKONAN, DONBALE ASHANA MIGARDAM FONTE FARSI BARAM INSTAL KONEH, BAAZ HAM MINIVISAM.

FELAN

YEK ASRE AROOME SARDE PAYIZI- BARZAKH NABSHE JAHNNAM!!!

گرداب خاطرات

2006-09-11T22:55:00.000-04:00

پرنده رفتنیست
پرواز! توهم!ا
وبازباد خواهد برد
توهم پرواز را فراموش کن
راهت را برو!ا

(1)

2006-08-02T06:26:00.000-04:00

آبتنی کفشدوزک را بر زیر باران غرق شدن می پندارم

اوردوز انسانیت می کنم

به آرامی از زیر باران به کناری هل می دهمش

آرام من برایش بسیار سخت بود

کفش دوزک له می شود

علت مرگ باران...ا

و حماقت مردکی که انسانیت بالا آورد...ا

مهمانخانه مهمان کش روزش ...؟

2006-07-20T04:32:00.000-04:00

پدرتمامی آرزوهایش را در قالب بوسه ای در می آوردومیگذارد بر گردن پسرک بر زانویش به خواب رفته و به آینده می اندیشد. دخترک زیر چشمی به آنها می نگرد و حسادتش همه می شود خوابی نمایشی و گردنی در انتظار بوسه پدر. و من با حسرتی دو گانه به آنها می نگرم. حسرت پدر بودن و پسر بودن!دلم شور می زند....ا
....
.......
..........

آقای دکتر" پسرک" چمدانی کوچک بر دست به ملافه سفید روی فرد خوابیده در حیاط بیمارستان می نگرد و چون کودکی هایش زار می زند و خود را در آغوش دخترک می اندازد. باز دیر رسیده! با چشمانی گریان گردنش را لمس می کند و به گذشته می اندیشد و به امروز و فردا و آینده پسرکها و دخترکهایش و دیر رسیدنها و آرزوهای پدر و خود و فرزندان آمده و نیامده اش. و من با هراس و نگرانی از پسر بودن و پدر بودن می نگرمشان! دلم شور می زند...ا
....
.......
.........

دخترک با چشمانی خیس در حیاط خانه سالمندان به زور عصا بر نعش کش قراضه خیره می شود و به حسرت بوسه ها و حسادت کودکیش می اندیشد و آرام می گرید. پسرک این بار دیر نرسیده بود! زود تر از او...! پرستار نفس راحتی می کشد که از شر پیر مرد بی مصرف خلاص شده.فارغ از اینکه پیر مرد بی مصرف سالها برای خود پسرکی بوده که دنیایی ار آرزوهای این و آن را ارضا کرده!فالوسی خانوادگی. ا
و من! و من نیستم...سالها ست که نیستم....!ا
....
............

مانیاک

2006-07-12T07:40:00.000-04:00

میشه از قاصدک جلو زد
میشه ساعتها راجع به طعم قهوه دیروز حرف زد
یا اینکه آخر هفته چه می کنی
میشه زندگی خلاصه کرد تو برنامه شب قبل تلویزیون و جام حهانی
میشه تا ابد به فکر یه سری صفر بود که هر ماه میندازن تو صندوق پست
که پرداخت کنی یا دریافت کنی
میشه همیشه امروز و نگران فردایی بود که هیچ وقت امروز نمیشه
...
.....
...
میشه از قاصدک جلو نزد
میشه حس کرد در اوج سکوت
نفس کشید...ا
حتی توظلمات شب صدای جیر حیرک شنید و بازتاب نور مهتاب زیر ابرا رو دید
و آبی نفتی آسمان
زندگی خیلی ساده تر از اونیه که فکر میکنیم
اگر
از قاصدک جلو نزنیم...ا

∞

2006-07-03T05:00:00.000-04:00

کوچکتر که بودم همواره برایم واژه بینهایت سوال بود.اوایل که تا ده بیشتر نمی توانستم بشمارم تصور می کردم عددیست در انتهای طیف اعداد.جایی حوالی میلیارد شاید!بعدها پدر برایم گفت که عدد نیست و یعنی مفهومی پایان ناپذیر...!و من نفهمیدم آخرش یعنی چقدر.ا

روزی در دبیرستان معلم فیزیک گفت: هنگامی که جسم در فاصله کانونی آینه نمی دانم چه قرار گیرد تصویرش در بینهایت تشکیل می شود. و من سریعا پرسیدم: یعنی کجا آقا؟

و او گفت یعنی چند متر! اونجایی که تصویر رو واضح بشه دید!!! ا

و آنگاه نه تنها مفهوم بی نهایت که پایان و پایان ناپذیر هم برایم زیر سوال رفت! مثل ازل و ابد و پایان دنیا....!ا

کلیشه دلقک

2006-06-29T06:04:00.000-04:00

رئیس سیرک میگه: دلقک فیلسوف نمی خوایم.ا
میگم: خوب بابا اینهمه بزک دزک کردم این همه سرخاب سفیداب زدم دیگه فیلسوف کودومه؟ا
میگه:چشات غم داره!ا
میگم: آخه به اون که نمی تونم چیزی بمالم!ا
میگه: این مشکل خودته! دلقک باید لوده باشه! چشاش باید حیز باشه! شیطون باشه!ا
میگم: خوب حالا چیکار کنم؟ می خوای تصفیه حساب کن برم دنبال یه کار آبرو مند؟
میگه: برو بابادلت خوشه !اولا که تا خر خره بدهکاری! ثانیا مثلا مگه چی کار بلدی بکنی تو غیر از دلقکی؟بعدم اینکه کجا می خوای بری؟این دنیا همش همین سیرکه و همین رئیس سیرک!ا
میگم : خوب عینک دودی آب پاش بزنم خوب میشه؟

میگه: نه! تو ذاتت خرابه! افسردست! جدیه! دلقک فیلسوف نمی خوایم!ا

2006-06-25T08:36:00.000-04:00

تو هم با من نبودی

مثل من با من

و حتا مثل تن با من

تو هم با من نبودی

آن که می‌پنداشتم

باید هوا باشد

و یا حتا

گمان می‌کردم این تو

باید از خیل خبرچینان جدا باشد

تو هم با من نبودی

تو هم از ما نبودی

،آن که ذات درد را

باید صدا باشد

و یا با من

چنان هم‌سفره‌ی شب

باید از جنس من و عشق و

خدا باشد

تو هم از ما نبودی

تو هم مؤمن نبودی

بر گلیم ما

و حتا در حریم ما

ساده‌دل بودم

که می‌پنداشتم

دستان نااهل تو

باید مثل هر عاشق رها باشد

تو هم از ما نبودی

تو هم با من نبودی یار

!ای آوار

!!ای سیل مصیبت‌بار!

I am shouting

2006-06-21T05:16:00.000-04:00

mutism is a social anxiety[!!!!] condition, in which a person who is quite capable of speech, is unable to speak in given situations.

مسخ

2006-06-16T12:25:00.000-04:00

يک روز صبح وقتی گرگور سامسا از خواب های پريشان پريد، متوجه شد که در رختخوابش به جانور بد هيبت چندش آوری تبديل شده است."*ا

....

فرانتس کافکا -مسخ *

از آن روز تا سالها هر صبح به این امید از خواب بیدار می شد که شاید

باز آدم شده باشد!ا

و اکنون سالهاست که نگرانی هر شبش آنست که مبادا صبح انسان بر خیزد!ا

افاضات اضافی

2006-06-07T11:27:00.000-04:00

ضر

2006-06-07T09:05:00.000-04:00

لال گشته ام
قهوه سردی بایدم
به تلخی و سردی خویشتن

و هر روز به چشم خویش میبینم استحاله وپوست تازه ام را
....

کرگدن ؟ آن هم در شهر...؟
دیوانه شده ای

.....

Conjugaison

2006-05-12T12:31:00.000-04:00

صد هزار سال تاریک نوری
انتظار
میکشم می کشی میکشند

و به صد هزار گفتار دلسوز موآب
زخم
می زنند میزنی می زنم

و به صد هزار "من طق"ا
دل تیره
میکنم می کنی میکنند

و به صد هزار امید
دل خوش
میکنی می کنم و نمی کنند

و با صد هزار حرف نا گفته
لب خموش
می کنم می کنی می کنند

و به صد هزار تردید
بر هیچ ˛ باور
می کنند میکنی می کنم

و به صد هزار غم
بغض فرو
می خوری می خورم می خورند

و به دنیایی از دلشوره و غم
نفرین
می کنم می کنی می کنند

و چه آسان
قضاوت
می شوم و می شوی و می شوند

و خدا...ا

ملالی نیست

صرف فعل می کنیم

نوش جان...ا

نوا

2006-05-09T06:56:00.000-04:00

به" نوا"يت گوش ميدهم
و به فکر فرو ميروم
غرقه می شوم تا انتهاي عمق کوته ذهنياتم
و اگر نايی بود دنيايي حرف داشتم
دنيايي حرف
كه نميدانم به کدامين درب بسته ميخورد
دربي كه نه تو بسته ای و نه من
و حرف زدن از آن
به دور باطل مرغ و تخم مرغي ختم ميشود
كه نيمه ناي مانده براي نفس کشيدن را هم خواهد بريد
سكوت كه ميکنم
نميدانم به چه برداشت ميکني
گرچه به آن است تا چه کاشته باشم
و تا چگونه داشته باشي اش
و چه برداريمش
سخن بيهوده ميگويم
به معنايي نينديش
كه سخننم نيز چون زندگيم بيمعنا شده
چون خودم
جدی و بي معني و بي حاصل و کسل کننده

مانند همان درخت گلابي بي بر مهرجويي
درخت گلابي بي بر را شايد به هيزمي بيفروزند
که گرم کنند زمهریر زمستان را
با کنده خشک بي عار من چه خواهند افروخت

روزگارغريبيست... .ا....

سوز

2006-05-05T07:14:00.000-04:00

عرق در میاورد این زمستان گرم بهاری!ا

تغیر

2006-04-05T08:01:00.000-04:00

دیروز بالاخره تصمیم گرفتم خودم رو عوض کنم.ا

فاکتور خریدم و گم کرده بودم...ا

مرشد بی مرشد

2006-04-03T05:14:00.000-04:00

بچه مرشد؟ جون مرشد؟
بچه مرشد؟ جون مرشد؟
بچه مرشد جونه مرشده! همه دنیای مرشده و یه بچه مرشد که همه اراجیف من مرشد و باور می کنه! نه اینکه فقط بشینه و گوش کنه ها! نه...! حرفای صد من یه غازت میشه دین و ایمونش! عقیدش! آن چنان باور می کنه که مرشد داره بهش درس زندگی می ده که انگار تو همه دنیا فقط مرشده که راه صواب و از نا صواب میشناسه.ا

یادمه وقتی خودم هنوز بچه مرشد بودم روزی که فهمیدم مرشد خودش گیره و گم شده تو دنیاست!و حرفاش یه مشت چرندیاته که خودشم باور نداره- مرشدم کشکول و قباش و در آورد و تنم کرد و گفت حالا دیگه خودت مرشد شدی! مرشدی یعنی همین!!همچین ذوق مرگ مرشدی شدم که کلا نادونی مرشد ویه عمر بیراهه رفتن خودم رو فراموش کردم. ا

ولی الان دیگه اوضاع فرق کرده! ا

چند وقتی بود بچه مرشد سر به هوا شده بود. نه دل به کار می داد و نه گوش به حرف. اولش گمون کردم دلش یه جایی گیر کرده!چمیدونم شاید وسط معرکه دلش و باخته باشه به دختر همسایه که بدو بدو رفته تا بقالی و وسط راش هم چند دقیقه ای پای معرکه ما واستاده و یه قرون هم نداده وتا آخر برنامه رو هم دیده و دل بچه مرشدم برده و دیررسیده خونه و زندونی شده تو پستو که کجا بودی تا حالا!!ا
واسش قصه لیلی مجنون می گفتم ولی انگار نه انگار! قضیه جدی تر بود. بوش میومد که کلاه مرشد دیگه پشم نداره واسش! یعنی وقت مرشدیش بود؟ آخه بچه مرشد که هنوز سبیلشم در نیومده ! مرشدم که بی سبیل نمیشه!! تا اینکه یه روز که بهش گفتم بیاد بشینه درس زندگی بهش بدم و عبرت بشه واسه دیگرون صداش رو بلند کرد و گفت: " بابا ولمون کن مرشد جون ننت!دلت خوش ها" اونجا بود که یه آه از ته دل کشیدم و فهمیدم زود بازنشسته شدم وقتشه که لباس مرشدی رودر بیارم و تن بچه مرشد کنم! ولی بچه مرشد عاقل تر از اونی بود که ذوق مرشدی خرش کنه! کشکول و قبا رو گذاشت کنار و رفت! کجاشو نمی دونم فقط رفت!حالادیگه کسی قرونی بابت شنفتن حرفای مرشد نمیده! حتی بچه مرشد!ا

همه دنیای مرشده و یه بچه مرشد ! مرحم یه عمر حقارت و خواری مرشد.ا
مرشد بی بچه مرشد بهتره که نباشه!!ا

یا حق!ا

2006-03-20T06:47:00.000-05:00

و باز نوروز آمد

پیروز باشید

تف

2006-03-16T06:18:00.000-05:00

خلط کلام که جمع می شود در گلویم

با تمام وجود تف می کنم به بالا

و خیره می شومش که چگونه آرام و رها بر پیشانیم فرود می آیدو

چلپ صدامی کند!ا

Nuclear Iran

2006-03-10T06:53:00.000-05:00

دریغ که وطنم به اتم و اورانیوم می شناسند

دیگرنه به تمدن کهن و شعر و شراب و شاهد

و نه حتی به نفت و گربه و فرش و خاویار!ا

خود کرده را...هرمافرودیت گویند!!!!ا

نیازمندیها

2006-03-03T05:03:00.000-05:00

آتروفی ذهنیاتم حاد تر شده! فیزیوتراپ خوب سراغ ندارید؟

من تق!!!ا

2006-02-24T09:23:00.000-05:00

اه ه ه ه ه ....ا

پس چرا این منطق من واسه هیچکی صدای" تق" نمیده!!؟

نذری

2006-02-21T03:41:00.000-05:00

حسرت سرخوشی پیرمرد دائم الخمر مترو رامی خورم که مطمئن است از زندگی چه می خواهد: یک قوطی آبجو دیگر! جعبه ای پر از آبجو نذرش می کنم تا غرق در خوشبختی اش آروغی نثار کند روح اسیر ممسک سرگردان ما بهشت پرستان پرادعای تا خرخره آرزو را.ا

absence

2006-01-13T12:26:00.000-05:00

خیلی وقت بود نمی نوشتی!ا
مگه فرقی هم می کرد؟ می دونی وقتی ازت خبری نیست میدنم که حتما حالت خوبه!!!!ا
آره خوب بودم! رفته بودم خونه!ا
خونه؟!!!ا
بعد از دو سال!ا
دو سال؟!!ا
!فقط برای دو هفته!! خونه همونجور مونده بود! و من! من؟ نمی دونم! همچنان کله خر! رو آسمونا! مثل قدیم.ا
مثل قدیم؟
شایدم بد تر! البته آروم تر شدم! نمی دونم! می دونی برای اولین بار دلم نمی خواست بر گردم! اصلا دلیلی برای برگشتن نداشتم! ولی روم نمی شد بگم! آخه می دونی همه فکر می کنن اینور همه چیز مرتب!!!! آینده آدما تضمین شده!!!! فرش قرمز انداختن و خوشی زده زیر دل ما!!! کاش ....! بگذریم!ا
فقط یادت باشه آسمون همه جا یه رنگه!ا
ولی خونه... . خونه همیشه قرمزه! رنگ عشق! انگار تو خونه همیشه یکی هست که بتونی بهش تکیه کنی!ا
تکیه کنی؟
آره یادمه من اومدم که تکیه نکنم! یادم نرفته! اومدم یه جا که هیچ کس رو نداشته باشم! مازوخیسم حاد!! ولی ...!ا
ولی...؟
آره من که عوض نشدم!!ا
خونه؟ا
همونجوری مونده بود!ا
هنوز هم همه چیز رو به سکه می سنجیدن! هنوز هم پراکندگی شخصیت آدما از گوشی موبایل تا مارک کش شورتشون رو پوشش می داد. هنوز هم مهم این بود که چقدر در میاری! هنوز هم مهم بود ماشینت چیه! هنوز هم سر مردم تا گردن تو زندگی هم بود که نکنه پسر اقدس خانوم واستاده می شاشه و دخترباکره دخی جون با بقال سر محل لاس می زنه! و مردم آستیناشون رو تا آرنج بالا زده بودن منتظر که دولا شی و ...!ا
خوب اینا که دل تنگی نداره!ا
ولی می دونی پس همه اینا یه چیزی هست که هیچ جا نیست! و ط ن! اونجا مال من! هیچ کس حق نداره به چشم خارجی بهت نگاه کنه! سرت رو بالا میگیری و راه می ری!و ط ن! ا
معلومه که عوض نشدی! حتی کله خر تر.. ا.
چرا ... ا

Breakfast

2005-11-29T07:18:00.000-05:00

روزگار به سرعتی سرسام آور پیش می رود و من می مانم منتظر در پس صبحانه،بی چنگال! دستان خو گرفته به فلزهای نوک تیز فزاموش کرده اند شهوت خوردن با دست را!در اوج گرسنگی دل عاشق می شود و مغز ِهمیشه فارغ،فارق!! از فرق سر تا فرق ته همه به ناگه آب می شود،خواب می شود ،عاشق و بی تاب می شود! روزگار به سرعتی سر سام آور پیش می رود و من در انتظار چنگال صبحانه ،تنها و گرسنه،عاشق می شوم و آه می کشم! آه ه ه ه ه

ABSENCE

2005-11-29T07:16:00.000-05:00

نبودم؟ می دونم!! هنوزم نیستم!

مهاجرت

2005-11-08T11:27:00.000-05:00

By Cardon/France